The missing goal

A compartmentalized, foremost economic, approach of development and the lack of freedoms keep the poor in poverty and threaten the rich. The great divide of today is between the Haves and the Have Nots. The Millennium Development Goals of the UN will not fill this gap.

Literacy is broadly considered as an effective weapon against poverty, growing birth rates and child mortality.  Especially education of girls will make the world a better place, is the adage. Millennium Development Goal 2, Achieve Universal Primary Education presents enormous challenges in many developing countries, one of which is Pakistan. Only 68.6% of the Pakistani men and 40.3% of the women over 15 year can read and write.[1] Apart from the lack of teachers, schools and educational infrastructure, a monster so destructive lures around the corner. This monster is overlooked by all MDG’s as well as by advocates of sole economic development such as Dambisha Moyo. Its’ name is Unfreedom.

Caro Sicking for nonfiXe

Pakistan belongs to the 64 Not Free countries according to Freedom House.[2] The danger of education in a censored unfree environment became apparent once again at a meeting on biases in textbooks and education policy of the National Commission for Justice and Peace Pakistan, March 18. Multiple religious and gender biases were found in the textbooks. Omissions and distortions that breed hatred among religions and confine women to the margin of history and society.[3]

While China does very well on the MDG scoreboard[5], it was mentioned by Freedom House as one of the most severe oppressors of freedom of press. How can education under censorship lead to understanding?

In the 2012 MDG report freedom was not mentioned once. The eight MDG’s, 21 targets and 60 indicators foremost aim at poverty relief, health and education. They put tangible goals and measurable results on the global map and into the global conscience and provided donors with arguments to keep on donating – and fundraising – and stirred awareness in receiving countries.[6]

The MDG’s scored + 1 for attacking extreme poverty, access to safe drinking water, universal primary education for boys and girls, and preventing child mortality. HIV treatment boosted in 2010, although the target was not reached. The fight against Malaria and TBC stayed on track, globally. These are impressive scores.

The first MDG, halving extreme poverty, already hit the target. The number of people living on less than $1.25 a day fell from 47% in 1990 to 24% in 2008. But what does that mean? J.K. Galbraith already in the 1970’s described the poverty trap: doubling an almost zero income, still leads to nothing to spend.[7] As a matter of fact, many times costs increase. For instance, because people buy more or different food.

Poverty means many unfreedoms. One is the denial of the freedom to choose, which is closely related to vulnerable employment. Today there are more slaves in the world than ever before.[8] Children work in bondage and forced labour and trafficking thrive. Known traffickers come to villages in poor regions to buy a seven year old from the mother. She has too many mouths to feed and too little opportunities. She sees no alternative. The child grows up in a sweatshop, under gruesome circumstances to produce whatever goods that are considered ‘profitable’ by the manufacturer.[9]

Manfred Max-Neef, Chilean economist, distinguished nine fundamental human needs: subsistence, protection, affection, understanding, participation, leisure, creation, identity and freedom.[10] If one fundamental need isn’t satisfied, Max-Neef argued, there is poverty of some sort. Satisfaction is not a materialistic matter except when it comes to basic needs such as most MDG’s speak off: e.g. food, water, shelter. For instance understanding can be satisfied by education. The good that supports education is a book, uncensored that is.

The MDG’s fail to satisfy all fundamental needs and moreover focus on economic growth. This places them into the dominant capitalist system where the winner takes all. Competition is at the core of the value system.

Bakker & Van Empel stated in Allemaal Winnen[11] (Only Winners) that competition will not lead to a higher level of meaningful wellbeing. The ecology is protesting. Climate change causes natural disasters, resource depletion, famines, floods and off course, more suffering by the poor. The poor always suffer most. In today’s world the great divide is between the Haves and Have Nots. The latter group is growing. Social injustice, inequality and ecological issues do not stay within borders and soon will threaten the diminishing group of Haves as well.

The solution Bakker & Van Empel came up with is cooperation, sharing and accumulative learning. When these are combined with approaches such as the Human Scale Development of Max-Neef a joint effort society comes to sight. A joint effort society (JES!) is a new political engagement model and free association of individuals. All put effort and all reap the fruits. All participate in the way they feel is valuable. Such a society produces self-aware individuals. The way towards JES! is a dynamic method that lifts society and individuals to a higher ecological, economic, socio-cultural and psychological level each time people act.

The MDG’s have been successful at points, but the omission of freedom turns them destructive.

Mr. Ban Ki Moon, Secretary General of the UN, launched a Sustainable Development Solutions Network in August 2012. ‘This Network will accelerate joint learning and help to overcome the compartmentalization of technical and policy work by promoting integrated approaches to the interconnected economic, social, and environmental challenges confronting the world’.[12]

Such a global network, when based on the principles of the joint effort society, could connect the MDG’s to unalienable freedoms that lead to meaningful wellbeing for all, here and now, there and later.

nonfiXe June 19 2012

Picture: drawing by rejected asylum seekers in the Netherlands, Vluchtkerk Amsterdam


[2], freedom of the press 2013, Middle East Volatility Amid Global Decline

selected data from freedom house’s annual press freedom index

[3] Textbook biases show when Muslim students ask Non-Muslim high achievers to convert, The Express Tribune, Mashal Usman, March 19, 2012


[5] The Millennium Development Goals Report 2012, United Nations

[6] Richard Manning, The Impact and Design of the MDGs: Some Reflections, IDS Bulletin Volume 41 Number 1 January 2010

[7] John Kenneth Galbraith, The Nature of Mass Poverty, first printed in 1979 by Harvard University

Press, Published in Pelican Books 1980. Reprinted in 1984 and 1987

[8] According to the head of the UN office of Drugs and Crime, Yuri Fedotov, 2.4 million people are trafficked each year worldwide. The amount of money circling in the crime scene adds up to $US

32 billion, which is more then drug dealers divide among themselves. It is estimated that 80% of the 2.4 million contemporary slaves end up in the sex industry. Two out of three are women and girls. Just

one person in hundred manages to escape their trafficker. From: The Herald Sun, Millions suffering from human trafficking, sex slavery: UN, April 04, 2012.

[9] The Guardian / The Observer, India targets the traffickers who sell children into slavery, by Gethin

Chamberlain, August 4, 2012

[10] Manfred Max-Neef, scientific paper about Development and human needs, 2007. Also see: Real-Life

Economics: Understanding Wealth Creation, ed. Paul Ekins & Manfred Max-Neef, Routledge, London,


[11] Allemaal Winnen, duurzame regionale ontwikkeling (Ecolutie) Bakker & Van Empel, Erasmus University Rotterdam, nonfiXe puB’s, 2012

[12] From the website:

Tien over Rood


(Tien over Links 2013)

  1. Iedereen moet in staat zijn om het leven te leiden, dat hij of zij waardevol acht;
  2. Een rijk land als Nederland hoort gastvrij te zijn voor mensen die het niet zo breed hebben, waar ze ook vandaan komen;
  3. De gastvrij onthaalde, naar een beter leven strevende, wereldburger kan rekenen op gratis onderwijs, gezondheidszorg, een dak boven het hoofd en sociale zorg en wordt vertrouwd daar iets positiefs voor terug te doen (principe van wederkerigheid);
  4. Een snel vergrijzend land als Nederland heeft dringend behoefte aan een grotere toevloed van wereldburgers met ongekende mogelijkheden (capabilities);
  5. De rechtelijke macht dient volledig onafhankelijk recht te kunnen spreken, ongeacht wat de wetgever over wat dan ook in wetten vastlegt, met de grondwet,  de redelijkheid en de universele verklaring van de rechten van de mens als grondvoorwaarden;
  6. Een partij die tegen de armen is, is rechts en dient bij de verkiezingen door de linkse kiezers weggestemd te worden;
  7. Grenzen zijn niet meer van deze tijd en dienen te verdwijnen, niet alleen om economische, maar ook om ecologische, sociale en humanitaire redenen;
  8. Energie is van iedereen en gratis als de zon, mits hernieuwbaar;
  9. In een dergelijke joint effort society komen afgunst, hebzucht, onderdrukking, hypocrisie en andere notoire menselijke zwakheden niet meer voor, niet omdat die zwakheden niet meer zouden bestaan, maar omdat ze overtroffen worden door wijsheid, inzicht, gezond verstand en andere vormen van hoger zelfbewustzijn;
  10. Iedereen die zijn hart links van het midden heeft en die het dus opneemt voor de zieken, zwakken, armen, invaliden en andere hulpbehoevenden, zullen die zorg graag verlenen en/of het benodigde geld daarvoor opbrengen in zo’n maatschappij, die door ecolutie rijker is dan de in geld gemeten rijkdom van de huidige natiestaten.

nonfiXe, 27 mei 2013

The Force of the Ecolution Matrix (on JES!)

JES! Towards a Joint Effort Society, a General Theory on Development (& Ecolution Method) is the follow up of the thesis Allemaal Winnen – Only Winners – on sustainable regional development, by Bakker & Van Empel, Erasmus University, Rotterdam, April 2012.
JES! applies the Ecolution method and adds new elements to it. The book has been published in August, 2013. Here’s the book landing page:
A shared article with Ecolutie

All the world’s a stage,                                                               And all the men and women merely players:
They have their exits and their entrances;
And one man in his time plays many parts,
(William Shakespeare)

The five assumptions on which the theory of ecolution is based call for a different household management than the type neo-liberal economists have been promoting. Economy is put back to the place where it belongs: embedded in and supportive of social, ecological and psychological needs. Ecolution as described in the chapter Featuring JES! is a three-layered concept: a natural development, a continuous transition and an expedition into the future. All three layers are dynamic and fit for change. The concept aims at developing towards a higher ecological, socio-cultural, economic and psychological level.

The question is how to bring this about? The truthful cliché is that change is perpetual. Although a rather quick reversal needs to be brought about by force or, by a main concept in the conceptual framework of JES!, deconstruction. Deconstruction leads to chaos, the system that leaves room for creation.

Change is the essence of life. Most changes just happen, apparently without human interference. Some changes can be manipulated. Some need force, like the birth of a child. At the other end of the lifecycle – where the Old and Settled are taking a last breath – the corridors are narrow too. Life is full of habits, familiarities and boring repetitions. Expectations of most ageing people get lower everyday, and so do the results. A self-fulfilling prophesy. To get out of this quicksand of self-destruction, a human being, a system, or a society needs some deconstruction, some disorder, some disorganization, maybe some dislocation too.

The purpose of change may be concrete or abstract. What counts is the change itself. Change stimulates resilience, flexibility and sensitivity to change. Those are lessons from biology and psychology, adopted by ecology and economy.

In JES! we call the catalyst for change: ecolution[1]. Ecolution is creative destruction of attitudes, technologies, institutions, decisionmaking, procedures, protocols and forces of habit that are taken for granted and have become a burden instead of a blessing for the individual, as well as for the communities he or she is part of.

Frank van Empel & Caro Sicking for Ecolutie 01.29.2013 Update April 22 2013

shared by nonfiXe

JES! Towards a Joint Effort Society, a General Theory on Development (& Ecolution Method) is the follow up of the thesis Allemaal Winnen – Only Winners – on sustainable regional development, by Bakker & Van Empel, Erasmus University, Rotterdam, April 2012.

JES! Towards a Joint Effort Society, preview 

Booktrailer JES! (video 1:55min)

A printed copy? Order JES! Towards a Joint Effort Society 

ISBN 978.94.90665.111 / Price € 33,-

JES! Towards a Joint Effort Society for Kindle readers

For other e-readers the ebook is available ISBN 978.94.90665.104 / Price € 7,50

JES!  Towards a joint effort society applies the Ecolution method and adds new elements to it. The e-book is published in August 2013 by Leanpub & nonfiXe. 

Please  join the discussion.

[1] The theory of ecolution and subsequent the conceptual framework, toolbox and matrix originate from Allemaal Winnen, Bakker & Van Empel, Erasmus University, 2012

[2] Douglas Flemons, Ph.D., May the Pattern be With You, Cybernetics and Human Knowing, Vol. 12, nos. 1-2, –. 91-101.

[3] E.F. Schumacher, Small is Beautiful, Economics as if People Mattered,

[4] Manfred Max-Neef, / Economics Unmasked, From power and greed to compassion and the common good, Max-Neef & Smith, 2012


[6] John Kolstoe, Developing Genius, GEORG RONALD Publisher Ltd, 1995, p. 13.

[7] Bernard Tschumi, Event Cities 3, Concept vs. Context, MIT Press, Cambridge, 2004.

Verplichte Arbeid in Vught of JES! ?

Gemeentes mogen sinds kort mensen dwingen tot arbeid (naar vermogen, onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden) in ruil voor een uitkering. Verplichte arbeid dus. Willen we dat? Een oproep aan de gemeente Vught om het anders aan te pakken. Gebaseerd op JES! Towards a Joint Effort Society

Tegen de Tijdgeest en Maatschappelijke Trends in, besloot de Gemeente Vught (Burgemeester en Wethouders) op 20 november 2012 om ‘tegenprestatie naar vermogen’ in te voeren.  Gemeentebesturen kunnen sinds 1 januari 2012 mensen met een uitkering op grond van de Wwb, Ioaw of Ioaz verplichten om, ‘naar vermogen, onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden uit te voeren’.

‘Als een uitkeringsgerechtigde weigert de tegenprestatie te verrichten, kan er een maatregel opgelegd worden,’ meldt Het Klaverblad, de plaatselijke heraut – oplage 20.450 – op 16 januari 2013 onheilspellend. Het blad waagt zich zelfs aan een opsomming van mogelijke activiteiten: ‘sneeuwruimen, tijdelijke werkzaamheden rond een wijkcentrum en koffie schenken aan de bewoners van een bejaardenhuis’.

Door: Frank van Empel & Caro Sicking

Behalve de hoge dosis ‘burgerlijkheid’ waarin de meeste gratis huis-aan-huis bladen excelleren, valt hier de toon van de missive op. Die straalt autoriteit en discipline uit, alsmede een blinde overtuiging dat een dergelijke traditionele, jaren vijftig aanpak ook echt werkt.

Het kan ook anders: Een conflicterende aanpak zet B&W neer als wijze tuinmannen, die zorgen voor gezonde, voedzame grond, waarin een jonge plant sterke wortels kan vormen, zodat de nodige voedingsstoffen aan de bodem kunnen worden onttrokken. De jonge plant gedijt het best, wanneer hij in alle vrijheid zelf die voedingsstoffen mag kiezen die hij/zij denkt nodig te hebben.

De overheid die een dergelijke benadering kiest, is louter voorwaarden scheppend en faciliterend bezig. Zo’n overheid werkt aan cohesie in de gemeenschap en creëert mogelijkheden voor individuen om zich verder te ontplooien, zodat ze als vanzelf bijdragen aan de samenleving.

De twee benaderingen zijn niet te verenigen. Ze sluiten elkaar uit. Het is het één of het ander. Ofwel je bent als overheid restrictief, hopeloos ouderwets en conservatief, ofwel je beweegt mee en ziet in, dat je anno 2013 niet zomaar alles van boven af oplegt. Het is uitermate onproductief om een filmregisseur sneeuw te laten scheppen, of om een MKB-er die het even niet gered heeft, te dwingen om koffie te serveren. Je kunt ze beter helpen hun talenten door te ontwikkelen, daar heeft de samenleving meer aan.

Een oplossing kan gevonden worden op een hoger niveau. Laten we ons afvragen in wat voor gemeenschap we samen willen leven en op basis daarvan een gedeelde visie vormen. Niet een opgelegd dictaat van B&W, maar de burgers van Vught bepalen hoe we met elkaar omgaan en waar we gelukkig van worden. Het draait allemaal om bewustwording.

De basisgedachte kan zijn dat iedereen bijdraagt. Bijvoorbeeld een dakloze die voor het winkelcentrum op hondjes past, een praatje maakt met een voorbijganger, de stoep veegt en winkelwagens terug zet, terwijl hij nauwlettend in de gaten houdt wat er zich allemaal in de omgeving afspeelt, draagt bij en doet dat geheel vrijwillig! Wellicht kan en wil hij nog meer. Vraag het hem, maar dwing hem niet in een korset dat hij als zinloos ervaart.

Wij pleiten hier voor een Joint Effort Society (JES!) Dit begrip speelt de hoofdrol in het manuscript dat de opvolger is van het proefschrift Allemaal Winnen, waarop Frank en beleidsmedewerker van de Provincie Noord Brabant, Martin Bakker afgelopen april promoveerden aan de Erasmus Universiteit. JES! is een integrale (politieke, economische, ecologische en sociale) ontwikkelingstheorie en ecolutie methode.

Een Joint Effort Society beweegt zich op grond van ethische principes naar een steeds hoger ecologisch, economisch, sociaal-cultureel en psychologisch niveau. De leden van een dergelijke samenleving streven met en voor elkaar naar ‘betekenisvol welbevinden’, waarbij een gezonde, veilige leefomgeving, biodiversiteit en individuele vrijheden (zoals beschreven in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, maar ook het recht op vrije tijd en luiheid, sic!) de basis vormen. In zo’n gemeenschap is ruimte voor afwijking en verschil, hetgeen bijdraagt aan de creativiteit en het innovatievermogen van de totale groep mensen.

In feite gaat het om vijf fundamentele, authentieke begrippen die in relatie tot elkaar staan en die, net als de vingers van een hand, samen een vuist kunnen maken om barrières die Vernieuwing en Verbeelding onnodig hinderen uit de weg te ruimen:

–  JES!

–  Ecolutie

–  Matrix

–  Deconstructie

–  Concept (zie Featuring JES! in bijgesloten’ kick off’).

Wellicht kunnen we in Vught een soortgelijk initiatief starten en voorkomen dat kortzichtige besluiten worden genomen die niet tot verbetering, maar tot verarming leiden. Zie de JES! Kick off op Ecolutie.

nonfiXe 22.01.2013

Five assumptions for new economics (JES!)


The theory of ecolution is based on five assumptions:

  1. The Economy is embedded in the Ecology;
  2. People have rational as well as irrational preferences;
  3. Individuals and firms are not one-dimensionally focused on profit, but definitely want to add value to environmental, spatial and social development. They share their ups and downs with the local community and with society at large;
  4. People act in line with the multitude on the base of limited information;
  5. Individual people and firms work together out of self-interest. What’s in it for me? is a reasonable question. After all mostly ‘working together’ gives a bigger plus than rivalry, opposing and competition. If not, there still may be enough gains in it for everyone.


Frank van Empel & Caro Sicking, Jan. 2013

The theory of ecolution is part of JES! Towards a Joint Effort Society.

ISBN 978.94.90665.111

JES! Towards a Joint Effort Society, preview 

Booktrailer JES! Towards a Joint Effort Society (video 1:55 min)

Order JES! Towards a Joint Effort Society isbn 978.94.90665.111 / price € 33,-

E-book JES! Towards a Joint Effort Society isbn 978.94.90665.104 / price € 7,50

JES! Towards a Joint Effort Society @Kindle 

[1] Adam Smith, the Wealth of Nations, Penguin books, 1976, p. 449

[2] P.R. Dubhashi, Critique of Neo-classical Economics, Mainstream, Volume XLVI, No 19. Prof. Dubhashi is the former Vice-Chancellor, GoA University, and an erstwhile Secretary, Government of India.

[3] Esoteric means: likely to be understood or enjoyed by only a few people with a special knowledge or interest. (OALD)

[4] An axiom is a rule or principle that most people, including the mainstream of economists, believe to be true. (OALD)

[5] ‘Neoclassical’ is a term that’s used for several kinds of economic approaches focusing on the determination of prices in markets. Prices are the result of a confrontation of supply and demand in a certain market.

[6] Prof. Dr. P.R. Dubhashi, Critique of Neo-classical Economics, Mainstream Weekly, Vol. XLVI, No 19, p. 8, 2008.

[7] Adam Smith, The Wealth of Nations, Pelican Classics, p. 200-201.

[8] A Personal Perspective on Social Psychology, Morton Deutsch, 1999

[9] Methods such as the Method Holistic Participation and the Mutual Gains Approach build towards such cooperative attitude between the involved.

JES! Towards a Joint Effort Society, a General Theory on Development (& Ecolution Method)

Sneak preview on JES! The new manuscript focusses on two questions: What causes the inability of the human race to create a World where everybody is free and healthy, with enough food and water for everyone? And: How can destructive behaviour, decisionmaking and technologies turn into constructive sustainable ways of living for the benefit of all, people, planet and profit, here and now, there and later?

@nonfixe and @ecolutie we have been busy writing: JES! Towards a Joint Effort Society, a General Theory on Development (& Ecolution Method) The follow-up of Only Winners (Erasmus University) looks for patterns in current society and gives clues on how to progress ecological, economical, socio-cultural and psychological towards a higher level of awareness & wellbeing. Direction: a future without deprivation & depletion. Common sense for those who understand that sharing & accumulative learning is in their own interest.

Two questions led to the writing of JES!: What causes the inability of the human race to create a World where everybody is free and healthy, with enough food and water for everyone? And: How can destructive behaviour, decisionmaking and technologies turn into constructive sustainable ways of living for the benefit of all, people, planet and profit, here and now, there and later?

The manuscript is currently under review of international scientists and peers.

Why do you have to read this book?

The world we live in is a strange place filled with visible and invisible systems that are all interconnected, entangled, interfering with and, influencing each other. This has always been so, but the actions and reactions seem to speed up since reality got a digital twin. Economic, ecologic, socio-cultural and psychological crises have been ravaging the globe, leaving many individual people, organisations and communities at the verge of breakdown. The call for change gets louder by the minute and many think that change has to come from more law and order, stricter security, zero-tolerance. Such measurements go at the cost of essential freedom(s), such as freedom of speech, freedom to differ and freedom of movement. At the same time governmental institutes lose their authority and the general reaction is another crackdown on personal liberty and privacy.

The point is that the problems we face will not be solved by harsh regulations, nor by unlimited individual freedom. These problems are complex and incorporate contradictions. They are divergent, as E.F. Schumacher writes in his Guide for the Perplexed[1]. To solve them mankind – starting one individual at the time – has to climb to a higher level, a plateau from where opposites can be reconciled in a larger vision. Democracy, for instance, is such a concept on a higher level that overarches opposites. Decisionmaking in a functioning democracy is done by the majority with due observance of the interest of the minority(s). The last part of this definition prevails people from getting screwed, inhabits freedoms to disagree and dissent and, takes a society towards a Nobody Rules plateau while preventing anarchy or inertness. Decisions can be made and implemented and the people living in the society can be free.

JES! offers concepts and ways that help to analyse what is going on around you. You learn to see the patterns and to translate reality into concepts of your own. The book shows a new way of looking at things and events. It learns you to master complexity and to dance with systems. You learn to understand and to create solutions. You can fit technological progress in this fresh approach of sustainable development that goes beyond the traditional track of thinking.

That is why we use a new word: Ecolution.

You learn to play with it, give it a meaning of your own, so you understand why politicians, economists, psychologists and other professionals say what they say, but don’t act upon those words. Put your own worldview next to the perception of others and create a vision on where all that is happening leads to. Learn to use the Ecolution matrix so you can define complexity into simple concepts and subsequently mix several concepts into something new. Break down old order and hierarchy and replace that with fresh ways of thinking and, acting! It is all inside this book.

JES! is the beginning of a journey to the future, the discovery of a lost track. It is up to you to construct your follow-up, your present and your future.

Frank & Caro

Vught, the Netherlands /

JES! Towards a Joint Effort Society, preview 

Book trailer JES! (video 1:55min)

Order JES! Towards a Joint Effort Society isbn 978.94.90665.111 / price € 33,-

E-book JES! isbn 978.94.90665.104 / price € 7,50

JES! Towards a Joint Effort Society @Kindle store 

nonfiXe, 01.21.2013

[1] E.F. Schumacher, A Guide for the Perplexed, Harper Perennial, 2004

Soon you will find more on JES! on nonfiXe, and if you are interested, you can also browse for ideas and initiatives.

Sneakpreview Only Winners in 11 images

Eleven witty sharp black & white drawings by pricewinning artist Barend van Hoek translate Only Winners – 535 paged thesis by Frank van Empel & Martin Bakker – into a popular version. By Barend and Frank, April 26, 2012

The thesis Only Winners by Frank van Empel and Martin Bakker derives from failure. Inability to influence the behavior of people, systems, ingrained habits, calcified structures, routine decision-making processes, outdated technologies and closed sub-cultures to disrupt and then reset to give room for innovation. Ten years of intensive involvement in regional sustainable development policies in Noord-Brabant have produced not much more than minutes, reports and resolutions. How can we improve this? That was the central question. The answer – about 500 pages – will follow on Thursday April 26, early in the morning at Erasmus University, Rotterdam.

Pricewinning Dutch painter Barend van Hoek translated the scientific work into eleven sharp lined drawings that are published in a witty book, presented at Arpil 26 2012.

Image: Barend van Hoek, Ecotrail, pencil on paper, 2012

You can find the pdf here: Allemaal Winnen, een andere wereld. Text by Frank van Empel. Drawings by Barend van Hoek. Design: Pieter Aarts. Print: Booxs. Publisher Studio nonfiXe, ISBN 978.94.90665.07.4

©Studio nonfiXe

Guerrilla Government

De overheid speelt al meer dan honderd jaar een dominante rol in de samenleving, maar verliest volgens chroniqueurs van het leven grip. In Rotterdam denken bestuurders daar iets op gevonden te hebben: Guerrilla Government. Kleine, alerte, relatief zelfstandige eenheden die ‘licht en snel’ kunnen reizen, die een duidelijk omschreven taak en doel hebben, met een direct mandaat van de verantwoordelijke bestuurder, wat het mogelijk maakt om in ‘het veld’ tamelijk vrij te opereren.

Frank van Empel voor nonfiXe

De overheid speelt een belangrijke rol op vrijwel alle terreinen van het maatschappelijke leven. Regering en parlement bepalen met wet- en regelgeving wat er op nationale schaal mag en niet mag, wat moet en wat kan. Op regionale en lokale schaal zijn het soortgelijke instituties die de ‘onder’danen in een zo mogelijk nòg strakker keurslijf persen. De rechtelijke en uitvoerende macht, die als tegenwicht zouden moeten functioneren – althans volgens de leer van de trias politica, de scheiding van de drie machten binnen de staat – zijn in Nederland en ook elders volledig ondergeschikt aan de wetgevende macht.

De legitimiteit van deze overweldigende dominantie ontlenen regering en parlement aan het vermogen om mensen en organisaties, met het Wetboek van Strafrecht in de hand, ergens toe te dwingen. Die macht is zo groot dat hij vanzelfsprekend is geworden en niet meer ter discussie wordt gesteld. Dat is echter niet altijd zo geweest. Tot diep in de vorige eeuw hadden de meeste overheden juist erg beperkte opdrachten en bevoegdheden. De politieke processen waren nog niet zo sterk geïnstitutionaliseerd als nu. Er was sprake van ‘discursieve’ politiek. Dat wil zeggen: de besluitvormers bepaalden zelf volgens welke spelregels en procedures ze tot een besluit wilden komen[1]. Zo’n decentrale besluitvorming gaat goed zolang de vraagstukken waarover besloten wordt, een beperkt bereik hebben. Wordt het bereik groter, dan ontstaan er geheid conflicten. Het ene ministerie wil de nationale luchthaven uitbreiden vanwege de extra arbeidsplaatsen die dat oplevert. Een ander ministerie wil juist minder vliegverkeer om de overlast voor omwonenden te beperken. De ene gemeente wil een bos verkavelen. Een aanpalende gemeente wil hetzelfde bos juist behouden als recreatiegebied.


Belangenconflicten, chaos, inconsistentie en incoherentie verlammen de decentrale, discursieve politiek. Dit leidt vanzelf tot de vraag of het niet beter is de gefragmenteerde discursieve politiek te vervangen door één enkel overkoepelend besluitvormingsproces voor de hele samenleving, onder regie van een gekozen volksvertegenwoordiging. De discursieve politiek wordt ingepakt in een ‘integraal’ systeem, waar de overheid de dienst uitmaakt. ‘Integraal’ wil hier zeggen dat de vele discursieve processen in de samenleving worden overkoepeld, gecontroleerd en geïntegreerd in één en hetzelfde systeem.[2] Een systeem dat zich niet alleen weet te handhaven in de ‘turbulente’ omgeving van discursieve processen, maar sterker uit de strijd komt.[3] Gevolg: een vrijwel onaantastbare machtspositie voor de staat met zijn vele instituties.

‘De hedendaagse integrale systemen,’ schrijft Dierickx, ‘zijn erin geslaagd veel meer machtsmiddelen te verzamelen dan de oudere. De nieuwe communicatiemedia, de grotere financiële middelen, de moderne organisatievormen dragen het hunne bij tot een grotere beleidskracht van de overheid.’[4]

Uit het ‘integraal systeem’ kwam de rechtsstaat voort. En daar weer bovenuit torent, als heer en meester, de democratie. De democratie kent een aantal spelregels:

  1. het begin van het besluitvormingsproces – de selectie van de problemen (agendasetting) – wordt volledig vrij gelaten;
  2. het conflict wordt beslecht wanneer een voorstel gesteund wordt door een meerderheid van de individuele deelnemers;
  3. er mag geen vooropgezette, vaststaande doelstelling zijn die kan dienen als maatstaf om de waarde van het te voeren en van het gevoerde beleid te beoordelen.[5]

De democratie werkt als de debatten in het Kabinet en het Parlement een goede afspiegeling vormen van het maatschappelijke debat, waarna de gezanten van het volk in de Tweede Kamer de kroon op het werk zetten door de wet- en regelgeving zo bij te buigen dat ze weer up to date zijn.

‘Discussies en democratische besluitvorming moeten op elkaar aansluiten,’ schrijft A.F.A. Korsten in een artikel over discourse analyse. ‘Deze afstemming is in het recente verleden niet steeds goed geweest. Of het nu gaat om de HSL, de Betuwelijn, de onderwijsproblematiek of de plattelandsinrichting, de consensus van het poldermodel, halsstarrigheid van bestuurders en een parlement met te weinig eigenstandige analyse produceerde suboptimale oplossingen.’[6]

Het integraal systeem, de rechtsstaat en de haperende democratie hebben de onderdanen in een wurggreep. Zelfs het allerlaatste machtsmiddel dat gepassioneerde minderheden nog hebben om hun afwijkende ideeën en opvattingen kenbaar te maken aan een groter publiek, het activisme, wordt in oktober 2009 onder vuur genomen door de rijksoverheid, in casu minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken. Hoewel activisten, anders dan extremisten, binnen de grenzen van de wet blijven, dreigt ook deze vrijhaven onder de lange arm der wet gebracht te worden.

NRC Handelsblad, 12 oktober 2009: ‘Inlichtingendienst AIVD waarschuwt voor de toename van extremistisch geweld door tegenstanders van het opsluiten en uitzetten van vreemdelingen. Deze kleine groep mensen verzet zich op radicale wijze tegen het asiel- en vreemdelingenbeleid van de Nederlandse regering.’

‘Een van de groepen die het illegale verzet bepaalt,’ vult de Volkskrant een dag later aan, ‘is volgens de dienst de Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht (AAGU). Dat is “complete onzin,” zo laat een AAGU-woordvoerder per mail weten. “Wij gebruiken al jaren dezelfde soort actiemethoden. Directe actie is daar – naast bijvoorbeeld informatie geven, een belangrijk onderdeel van – en dat is soms wetsovertredend (volgens de overheid), maar onze acties zijn altijd geweldloos en openlijk.” De AAGU vindt dat de overheid “zich beter zorgen kan maken over de slachtoffers van het door haar gevoerde vreemdelingenbeleid dan activisme hiertegen criminaliseren”.’

Het systeem houdt zichzelf in stand en elimineert elke oppositie. Sterker: het systeem versterkt zichzelf. Mensen en organisaties met gevestigde belangen bouwen hun machtsbasis uit, of trachten die op z’n minst te consolideren. Zij beschikken over de financiële middelen, communicatieafdelingen en lobbyisten om veranderingen te blokkeren. Voor een duurzame ontwikkeling van economie, milieu en sociaal-culturele omgeving is echter juist innovatie (in de zin van creatieve destructie) noodzakelijk. Immers, bij de huidige stand van zaken is nog geen sprake van een duurzame ontwikkeling. Het nieuwe beschikt nog niet over belangenbehartigers, lobbyisten, communicatiedeskundigen en spin doctors om gevestigde belangen te beschermen. Het nieuwe heeft wél de energie en de aantrekkingskracht van de jeugd (ruim gedefinieerd, inclusief ‘jong van geest’) achter zich staan. Die steekt scherp af tegen het conservatisme van de economische, ecologische, maatschappelijke en politieke elites van het land en in de Provincie. De geschiedenis toont aan dat alle centralistische regimes uiteindelijk het onderspit  delven. De Romeinen, de USSR, Hitler Duitsland. Hoe groter de onderdrukking, des te feller en overtuigender het verzet. Mensen kiezen voor conservatisme, voor houden wat je hebt, in angstige tijden. Als ze vrezen voor hun inkomen, hun baan, hun leven. Maar ze leven op zodra het tij keert, de kleuren oranje en geel het modebeeld bepalen in plaats van het sombere bruin en grijs.


Als het leven goed is, floreert meestal ook de democratie, een beginsel dat al 2600 jaar over de aardbol waart en zich steeds zodanig weet te vernieuwen dat het blijft bestaan. Democratie is behalve een staatsvorm waarin de meerderheid plus een via representatie beslist ook een levenswijze, die voorkomt dat de macht geconcentreerd raakt bij 1 persoon of groep. Een ware democraat lijkt wel wat op degene die kiest voor

Barend van Hoek, potlood op papier, uit: Allemaal Winnen, naar een betere wereld, 2012

Vrijwillige Eenvoud. Die wil niet meer macht en al helemaal geen absolute macht, zoals de Vrijwillig Eenvoudige geen vijf televisies of drie auto’s ambieert. Een democraat beheerst de kunst van zelfdiscipline of beter nog, ‘heeft het verlangen naar macht gedood’, zoals Mahatma Gandhi het zou stellen. Als het verlangen dood is, is de verslaving of ambitie voorbij. Democratie wordt wel de minst slechte aller staatsvormen genoemd, maar wanneer we het beschouwen als een visie op samen leven waarbij oprecht rekening wordt gehouden met minderheden en/of zwakkeren, kunnen we niet anders dan concluderen dat democratie een voorwaarde is voor duurzame ontwikkeling. Totdat er een betere staatsvorm bedacht wordt.

John Keane echter gaat ervan uit dat de democratie zich alweer in een transitie bevindt, een overgang naar de wijze van besluitvorming die relevant en noodzakelijk is in de huidige Netwerk Samenleving. Democratie is een fraai gevormde vaas: zonder bloemen is ze hol en leeg, met verse tulpen brengt ze kleur en lente in huis, wanneer rottende uitgebloeide takken blijven staan, stinkt het. Kortom: We kunnen het begrip invullen zoals we zelf willen.

Flexibiliteit, snelheid, ambitie, authenticiteit, identiteit, creativiteit, bezieling, verbeelding, chaos, bandeloosheid, anarchisme en jeugdig élan winnen het uiteindelijk van stroperigheid, traagheid, inertie, lusteloosheid, gemaaktheid, nietszeggendheid, dodelijke saaiheid, arrogantie, conformering aan wat anderen doen en vinden, na-aperij, fantasieloosheid, orde en gezag. De spanning tussen uitersten geeft de vonken die nodig zijn voor verandering. Op weg naar een duurzame (regionale) ontwikkeling moeten we, of we willen of niet, door de funnel van de innovatie en de vernieuwing om het volgende level van de constructie te bereiken. Daarvoor staan ons diverse tools ter beschikking. Een aantal daarvan komt in dit hoofdstuk ter sprake.


Verzet tegen de bemoeizucht van de rijksoverheid steekt van tijd tot tijd de kop op, als onweer na een zwoele zomerdag. Er zijn ook denkers die zich principieel verzetten. John Stuart Mill bijvoorbeeld. Die begint zijn filosofische meesterwerk On Liberty in 1859 met ‘een vraag die zelden wordt gesteld en in algemene termen nauwelijks wordt bediscussieerd’ (aldus Mill): die naar ‘het wezen en de grenzen van de macht die legitiem door de samenleving mag worden uitgeoefend over het individu’. Hij geeft zelf het antwoord: ‘De enige reden waarom men, tegen zijn zin, rechtmatig macht kan uitoefenen over enig lid van een beschaafde samenleving, is de zorg dat anderen geen schade wordt toegebracht. Iemands eigen welzijn, hetzij fysiek, hetzij moreel, is geen voldoende rechtsgrond.’ [7]

De strijd tussen Vrijheid en Autoriteit is een al oude strijd met wisselende winnaars. De macht heeft steeds de neiging om in één hand te kruipen. De hand van de despoot, de dictator, de Almachtige. De Vrijheid wordt teruggedrongen tot de uiterste grens, waar de enige nog resterende vrijheid de persoonlijke vrijheid is om de hand aan je zelf te slaan (wat sommigen ook doen en prompt symbool worden van het verzet). Als de Vrijheid zo diep gezonken is, staat er steevast ergens een held op die zich persoonlijk verzet en steun krijgt van volgers die uitgroeien tot een beweging die ruimte terugpakt van de inmiddels afgebladderde Autoriteit en een bestuur installeert met beperkte opdrachten en bevoegdheden. Dat gaat goed tot dat belangenconflicten, chaos, inconsistentie en incoherentie het tij weer doen keren. Kijken we naar Nederland, dan kunnen we stellen dat er tot aan het kabinet Den Uyl (1973-1977) sprake was van discursieve politiek. Vanaf 1973 – de Oliecrisis – probeerde de centrale overheid met behulp van wet- en regelgeving de grip op de samenleving te vergroten. In 1982 mondde dat uit in het Akkoord van Wassenaar, toen bij de voorman van de werkgevers, Chris van Veen, thuis door regering (onder aanvoering van de christen-democraat Ruud Lubbers), vakbeweging (Wim Kok) en werkgevers (Van Veen) werd besloten om de lonen te matigen in ruil voor arbeidsduurverkorting. Er was toen in Nederland al jaren sprake van een integraal systeem, aangeduid als het ‘Poldermodel’, waarbij de leiders van rijksoverheid, werkgevers en werknemers vanuit achterkamers de hele samenleving bestierden. Dit Integrale Systeem, waar de overheid steeds meer de dienst ging uitmaken, werd onder de achtereenvolgende kabinetten Lubbers, Kok, Balkenende en Rutte niet kleiner, niet mooier, niet beter, wél groter, onpersoonlijker en ingewikkelder. Het wachten is nu op de activisten, of op een verandering van de onderliggende structuren.

Van burgerlijke ongehoorzaamheid en revolutie is in het brave, tolerante Nederland geen sprake. Wel zijn er tekenen van veranderende structuren, processen, systemen en culturen. In staccato:

1. De vertrouwde territoriaal verankerde homogene politiek-culturele orde (rijk, provincies, gemeenten) heeft z’n langste tijd gehad en wordt ingehaald door een conglomeraat van deels overlappende sociale, economische en culturele netwerken aangeduid als de ‘Netwerk Samenleving’.

2. Er is geen optimale schaal voor bestuurlijke organen meer. Maatschappelijke processen en milieuvraagstukken onttrekken zich aan elke schaal.

3. Bestuurders vragen zich af hoe ze grip kunnen krijgen op sociaal-maatschappelijke en ecologische ontwikkelingen, maar ze kunnen het beter omdraaien en zich afvragen hoe inzichten in sociaal-maatschappelijke en ecologische ontwikkelingen de vorm en oriëntatie van het beleid bepalen.

4. De historisch gewortelde praktijk in Nederland is er een van Consensus, Consultatie en Compromissen, van schikken, plooien en meebuigen. Judo in de Polder. Voordeel: breed gedragen beleid. Nadeel: achterkamertjespolitiek.

5. In de Europese context lijkt de opbouw van meer deliberatieve, niet-hiërarchische bestuurspraktijken een noodzakelijke voorwaarde voor het goed functioneren van de EU. Deliberatieve democratie staat voor een proces waarbij burgers via interactie – lees: langdurig beraadslagen – tot diepere inzichten in maatschappelijke problemen komen. Een vereiste is dan wel dat iedereen dezelfde gemeenschappelijke beleidstaal spreekt. Een goed voorbeeld hiervan is het infrastructuur-denken in het Europees beleid. Zonder noemenswaardige conflicten zijn beleidsmakers op alle niveaus overgegaan tot het hanteren van dezelfde conceptuele benadering van de ruimtelijk-economische ontwikkeling.

Wie luistert naar de ideeën van een voorzitter van een stadsdeelraad herkent veel motieven die ook kenmerkend zijn voor de manier waarop er in Brussel over de ruimtelijk-economische uitdagingen wordt gesproken. De politiek wordt gekenmerkt door stevig verankerde ‘discours’ coalities van beleidsmakers, belangengroepen en politici. ‘Discours’ is hier geen synoniem voor ‘discussie’. Discoursen of vertogen verwijzen naar min of meer samenhangende ensembles van ideeën, concepten en categoriseringen die we in bepaalde discussies kunnen terugvinden.[8] Het gaat dus om vaak impliciete structuren die een discussie zijn specifieke vorm geven. Het recht is een daar een mooi voorbeeld van. Het ‘juridiseren’ is een specifieke manier van kijken die juristen een eigen conceptuele toegang tot de werkelijkheid verschaft (en die en passant anderen nadrukkelijk buiten sluit).

De beleidstalen veranderen voortdurend en wie serieus genomen wil (blijven) worden, moet de nieuwe metaforen, nieuwe termen kennen en is dus gedwongen voortdurend in de relevante politiek-bestuurlijke praktijken te participeren. Een beleidstaal functioneert op die manier als een belangrijk mechanisme voor selectie en uitsluiting. Iedere ontmoeting, iedere receptie, vergadering of presentatie is er niet om zaken te doen maar om de taal van de macht te kunnen blijven spreken. Het bezoeken van recepties is permanente educatie.

De schaduwzijde van dergelijke elitaire politiek-bestuurlijke praktijken is dat politici en ambtenaren er niet in slagen om in bredere lagen van de bevolking draagvlak voor het beleid te krijgen. Daarmee wordt de effectiviteit en legitimiteit van het openbaar bestuur ondergraven. Politiek en bestuur zitten dan ook dringend verlegen om nieuwe ‘praktijken’[9] die, in een andere maatschappelijke context, wél door een groot deel van de bevolking worden onderschreven. Volgens de Amsterdamse hoogleraar Maarten Hajer[10] nemen de sturingscapaciteiten van de overheid af. ‘Het openbaar bestuur,’aldus Hajer, ‘krijgt meer te maken met opgaven die zich aan de vaste territoriale schaal van bestuur onttrekken en waarbij er dus geen vaste regels zijn volgens welke bestuurlijk te werk dient te worden gegaan’. Dit ‘bestuur zonder territoir’ komt overeen met het aan de Spaanse socioloog Manuel Castells ontleende concept ‘netwerksamenleving’. De samenleving wordt hierbij niet meer voorgesteld als een territoriaal verankerde homogene politiek-culturele orde maar als een conglomeraat van sociale, economische en culturele netwerken die zich maar zeer ten dele voegen naar de territoriale bestuursorganisatie.

Voor het bestuur impliceert de netwerksamenleving een grotere betekenis voor tijdelijke, projectmatige bestuurspraktijken die aansluiten op het probleem waarmee de samenleving zich op een gegeven moment ziet geconfronteerd. Geïnstitutionaliseerde gezagsverhoudingen maken plaats voor een erkenning van wederzijdse afhankelijkheid als basis voor politiek-bestuurlijk handelen en verhoudingen worden onderdeel van een continu proces van onderhandelen.

Volgens Hajer moeten we naarstig op zoek gaan naar nieuwe politiek-bestuurlijke praktijken die zouden kunnen functioneren als nieuwe ‘politieke ruimten’ die de deliberatie[11] tussen actoren met zeer verschillende historische en culturele achtergronden op gang kunnen brengen. Lopend onderzoek wijst uit dat weinig geformaliseerde, interactieve praktijken in bepaalde gevallen in staat zijn om de burger terug te brengen in de bestuurlijke discussie en om de politiek te bevrijden uit het ambtelijk discours. Maar ook een andere benadering van de Comitologie[12] rond de Europese Commissie kan helpen bij het identificeren en verder vormgeven van tijdelijke ruimten. In Rotterdam denken bestuurders de oplossing gevonden te hebben: Guerrilla Government. Kleine, alerte, relatief zelfstandige eenheden die ‘licht en snel’ kunnen reizen, die een duidelijk omschreven taak en doel hebben, met een direct mandaat van de verantwoordelijke bestuurder, wat het mogelijk maakt om in ‘het veld’ tamelijk vrij te opereren.


[1] Politicologen noemen politieke processen ‘discursief’ als de besluitvormers zelf bepalen volgens welke spelregels en procedures ze tot een besluit zullen komen. Guido Dierickx, De logica van de politiek, uitgeverij Garant, 2005, blz. 89.

[2] Guido Dierickx, De logica van de politiek, Uitgeverij Garant, Antwerpen/Apeldoorn, 4e druk 2005, blz. 102.

[3] idem, blz. 102.

[4] idem, blz. 122-123.

[5] idem, blz. 154-156.

[6] A.F.A. Korsten, in ‘De liberatieve beleidsanalyse en politiek als vorming van discourscoalities’, over het ontrafelen van discussies over identiteitsgevoelige beleidsvraagstukken, Maastricht,  blz 1., 11 maart 2005,

[7] J.S. Mill, On Liberty,1859, Introductory, blz. 45.

[8] Maarten Hajer, Politiek als Vormgeving, Oratie EUR,  16 juni 2000, blz.14.

[9] De term ‘instituties’ is in het vakjargon vervangen door ‘praktijken’.

[10] Maarten Hajer (1962) is een Nederlandse politicoloog en planoloog. Sinds 1998 is hij hoogleraar bestuur en beleid aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds 1 oktober 2008 is hij directeur van het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL).

[11] Delibereren is: langdurig beraadslagen, c.q. overleggen.

[12] Comitologie duidt een systeem aan van honderden Brusselse comité’s die bestaan uit duizenden ambtenaren uit alle lidstaten van de Europese unie. De comité’s besluiten formeel over de wijze van uitvoering of implementatie van op Europees niveau genomen besluiten. Die besluiten zijn meestal heel globaal geformuleerd, zodat degenen die de specifieke invulling van de maatregelen kunnen regelen over ongehoorde invloed beschikken. De voorbereiding van Europese besluiten gebeurt in een soortgelijk ondoordringbaar circuit van onder meer ‘expert committees’ waarin deels weer dezelfde ambtenaren zitten, aangevuld met lobbyisten en technocraten.

Democratic Vistas

Democratic principles that are manifest for internal affairs and citizens do not count for foreigners. Strange. Either you have principles or you don’t. Democratic principles in particular should apply to everyone who wants to enjoy them.

Wednesday, March 16, 2011; 5:18 AM

‘MANAMA, Bahrain – (…) The full scale assault launched at daybreak swept into Pearl Square, which has been the center of uprising against Bahrain’s rulers since it began more than a month ago. Stinging clouds of tear gas filled streets and black smoke rose from the square from the protesters’ tents set ablaze. Witnesses said at least two protesters were killed.’ (The Associated Press)

Frank van Empel for nonfiXe

Tunesia, Egypt, Libye, Bahrain… the freedom virus is spreading rapidly. The world is watching. Military forces of the West seem to be on the island of Kreta, but nobody takes notice. They’re just there, while diplomats talk about a no fly zone above Libya. In the meantime the Libyan ruler for 40 years, Gaddafi, kills his own people. Protesters who by accident survive face torture in dirty prisons and a slow dead, like countless other unarmed protesters from Argentina, Chili, Iran and other not democratic states.

Nationstates are constructions of the past. The borders are silent witnesses of wars and trade offs. They are not natural. And because they are not natural they have to be defended by guns and soldiers. Defended against the evil that may come from abroad: real evil, like Al Quada kamikaze pilots, but also poor South American Adventurers and African freedomseekers. Democratic principles that are manifest for internal affairs and citizens do not go for foreigners. Strange. Either you have principles or you don’t have principles. Democratic principles in particular should apply to everyone who wants to live the life we Westerners live.

Democracy is much more than just a form of government. It is a way of life that we can try to sketch in words, but that is impossible to define. It’s something bigger than life. For instance it says that democrats shall not boss or rule others who have fewer or no means to redress. Its history goes back in time some 2600 years. The roots are in the Middle East: Babylon, the area we nowadays call Iran and Iraq. Countries that got lost somewhere between then and now. Athens in Greece and Rome in Italy took over.

After the fall of the Roman Empire a dark episode of 1000 years, called the Middle Ages, followed. Then democracy popped up in Europe and the US. Since 1989 democracy is a hit in Eastern Europe as well. The EU system of enlargement has much to do with the growth of incomes and jobs in places that used to be a dictatorship.

The story of democracy cannot be told in a few lines, but one thing is for sure: Gaddafi is an anti democrat. In his name people whose biggest crime is that they want to be democrats too, are being massacred. They don’t only shout it, they show it, by risking their lives in order to overthrow dictatorship. The protesters in Northern Africa and the Middle East don’t want to get screwed anymore by no-brainers that have gathered weapons and trigger-happy crooks around their villas. They have enough of unfairness, display of power, sexual abuse and the lack of money due to stealing practices of high placed blind followers of rulers.

It is time, it is high time for Obama, Merkel, Kroes, Rutte, Sarkozy and all other so-called democrats to stand up for the rights of the weak, to tame gunpowers like Gaddafi, to empower people everywhere, so that they can work, earn income and live the life we live. Take notion of the word ‘everywhere’. The taming of power should be the nr. 1 mission of democrats all over the world, no matter where they come from. It is a big but necessary step forward on the way to sustainable peace and happiness for everyone. A democratic Vistas (named after an essay of the 19th century American writer Walt Whitman), based on the principle that no concentrations of unaccountable power will be tolerated anymore by the United Democrats. Anticipating on this vision Obama c.s. immediately have to act!!

We go even further. Europe, the USA and other places of Wealth and Prosperity have to open their doors for likeminded democrats. To asylum seekers who never practiced their democratic rights we will extend a warm welcome. In order for them to experience the democratic way of life. To quote another American writer, Gary Snyder: ‘It is also a new thought that anyone of any cultural or racial background who chooses to learn, love and respect the North American (and European, fve) continent and its human and nonhuman inhabitants – and its ecosystems and watersheds – can be a sort of honorary Native American (European, fve).’

nonfiXe March 16 2011