Voor de doorsnee Europeaan is het openbare leven in landen als Iran en Ethiopië onbegrijpelijk. Het ligt zó ver van zijn bed… En toch bestaat deze werkelijkheid. Sterker: we zijn er zelf naar op weg, als we braaf aan de band van Wilders & Co(hen) blijven lopen. Ons voorland is dan bekend en valt te aanschouwen in tal van natiestaten die worden geleid door verlichte en onverlichte despoten. Elke oppositie van binnen uit wordt in dergelijke ondemocratische landen meteen de kop ingedrukt door de Mukhabarat, de alomtegenwoordige geheime politie, die is geschoeid op de leest van de Praetoriani, een speciale krijgsmacht die Romeinse Keizers twee millennia geleden gebruikten om hun heerschappij kracht bij te zetten. In het Midden-Oosten stikt het nog steeds van dergelijke privé legertjes. Syrië telt er zes, terwijl de Palestijnen er onder Yassir Arafat een dozijn hadden. De Nationale Garde vult het reguliere leger en de politie aan. Samen vormen ze een cordon sanitaire om de despoot (dictator) en zijn etnische kliek.
Dat hoeft niet de grootste kliek te zijn. De leidende partij in Ethiopië, het EPRDF (Ethiopian People’s Revolutionary Democratic Front) bijvoorbeeld, wordt aangestuurd door Tigray uit het noorden die in de jaren zeventig deel uitmaakten van de afscheidingsbeweging (het bevrijdingsfront) van de provincie Tigray (of Tigra). Die afscheiding slaagde niet. In plaats daarvan nemen de Tigray regio na regio en sector na sector Ethiopië over. Zij drukken een steeds zwaardere stempel op de hele samenleving. Zo hebben zij zich via een achterdeur toegang verschaft tot tal van cultuurbedrijven, zoals Circus Ethiopia.
Het EPRDF heeft in alle regio’s lokale afdelingen opgericht, geleid door mensen uit de betreffende etnische groep, maar verbonden met het Front. Bij gebrek aan oppositie hebben deze ‘onderafdelingen’ in alle regio’s de verkiezingen gewonnen. Ook het parlement wordt, op één onafhankelijk oppositielid na, volledig gedomineerd door het EPRDF.
‘Daarbij kun je van rechtshandhaving in Ethiopië niet spreken,’ schrijft Geske Dijkstra van het Institute of Social Studies in de Volkskrant. Dijkstra verbaasde zich tijdens een recent bezoek aan Ethiopië over de enorme hoeveelheid ontwikkelingshulp die het ontvangt, ook uit Nederland. Ongeveer tweederde van de reguliere ontwikkelingssamenwerking uit Nederland is (vrij besteedbare) betalingsbalanssteun – een duidelijk teken dat Nederland vertrouwen heeft in deze regering, aldus Dijkstra in de Volkskrant.
De Staat der Nederlanden zendt asielzoekers niet alleen onverrichter zake terug naar hun land van herkomst, zoals de leden van het Nederlands-Ethiopische jeugdcircus Afrisinia, ze zorgt er ook nog eens voor dat de verrotte situatie waar ze terecht aan willen ontvluchten blijft bestaan.
‘Wij zoeken vrijheid,’ antwoordden zij op de vraag waarom ze een asielaanvraag hebben ingediend. Voor vrijheid zijn ze hier, zoals gezegd, aan het verkeerde adres. Maar je zou toch minstens mogen verwachten dat we hen een veilig gevoel geven, in plaats van een politiek regime te steunen dat de bevolking terroriseert om zelf zo lang mogelijk in het zadel te blijven.
Dijkstra: ‘De huidige regering van Ethiopië voert een gevaarlijke politiek. In plaats van het streven naar eenheid te versterken, stimuleert deze regering dat mensen zich als etnisch verschillend definiëren. En mensen die tegen dit beleid in het geweer komen, worden ontslagen of achter de tralies gezet. Het is een bloedlink beleid, omdat de oppositie opnieuw niet anders kan doen dan haat mobiliseren tegen de bevolkingsgroep die nu de leiding heeft, de Tigray. Een nieuwe burgeroorlog zal het gevolg zijn als deze haat tot uitbarsting komt.’
‘Waarom,’ zo vragen wij de IND en de staatssecretaris van Justitie ‘moeten zestien mooie, jonge, werkwillige jongeren, die de arbeidsmarkt en de culturele podia goed kunnen gebruiken, waarom moeten die lieve mensen via een koude, procedurele weg, terug naar hun land van herkomst, waar hen weinig goeds te wachten staat?! Het recente ambtsbericht van het ministerie van Buitenlandse Zaken schenkt klare wijn over de situatie daar, evenals Geske Dijkstra. Het is hoog tijd dat de autoriteiten hier tonen dat ze wél oog hebben voor de medemens in minder gelukkige omstandigheden. Doen ze dat niet, dan lopen ze het risico dat ook hier steeds meer mensen de regels en daarop gebaseerde rechtelijke uitspraken aan hun laars lappen en een Vierde Macht vormen: de macht van mensen die niet langer vertegenwoordigd willen worden door politici met een grote eigendunk en een onderontwikkeld vermogen tot empathie.
nonfiXe
25 augustus 2009
Plaats een reactie for “Primaat van de wet II”