‘Je rêvais d’un autre monde’

(Téléphone)

Wet van de communicerende vaten

Zoals John Kenneth Galbraith in zijn weergaloze boek Armoede stelde, zijn de meeste mensen geneigd om te berusten in hun lot. Enkelingen hebben het lef om de dictator, zijn leger en zijn geheime dienst van binnen uit te bevechten. De rest ziet als enige weg naar de vrijheid de vlucht. Degenen die hun land de rug toekeren om elders, bijvoorbeeld in Nederland, asiel aan te vragen, behoorden in hun land van herkomst al tot de sterkeren. Anders zouden ze het niet aandurven om huis en haard te verlaten voor een onzeker avontuur. De 16 jongeren uit Ethiopië (jeugdcircus Afrisinia) en de andere ‘vreemdelingen’ om ons heen zijn inderdaad sterk. De Marokkanen onder hen bijvoorbeeld spreken drie talen vloeiend: Arabisch, Frans en Nederlands. Ze spelen de sterren van de hemel met hun instrumenten en vullen duizend en één nachten met hun gezang. En toch krijgen ze maar heel moeilijk voet a/d grond in de zuigende klei van de Polder. De Ethiopische jongeren zijn heel leergierig, ijverig, verzorgd en bovenal lief. Waren alle mensen maar zo.

Het geld dat van Nederland naar Ethiopië gaat langs de officiële kanalen komt niet of maar heel sporadisch bij de mensen terecht voor wie het bedoeld is. Veel efficiënter, effectiever en duurzamer is het dan ook om het te investeren in Ethiopisch en ander ‘menselijk kapitaal’ hier. Indirect komt het ooit – als de kust vrij is en vluchtelingen vrijwillig terugkeren – ook Ethiopië ten goede. Met de Spaanse, Italiaanse en Portugese gastarbeiders is in de jaren zestig, zeventig iets soortgelijks gebeurd. De EU hevelde geld over naar deze Mediterrane landen, die dat geld vervolgens in belangrijke mate in de andere EU-landen investeerden. Toen de welvaart omhoog ging, keerden de gastarbeiders en masse terug. Met Ierland ging het net zo. En nu is het de beurt aan Polen en de andere nieuwe lidstaten in Oost- en Zuid-Europa. Vlak na de Tweede-Wereldoorlog gooiden de Duitse Fransman Robert Schuman en z’n vredelievende geestgenoten een grote steen in de vijver die Europa heet. De kringen breiden zich nog steeds en steeds verder uit. In de Griekse mythologie was Europa een mooi meisje, waar Zeus een oogje op had. Dit meisje verovert langzaam maar zeker het gebied dat naar haar is vernoemd en flirt met de landen daar omheen. Steeds verder, tot de Wereld één is en iedereen overal mag komen. Omdat de Aarde nu eenmaal van iedereen is.

Deze toekomst ligt nog ver weg, maar we kunnen er al wel op anticiperen. Als vluchtelingen zich hier thuis voelen, dan horen ze welkom te zijn. Sterker: we moeten enorm blij zijn met hun komst. Vanaf 2010 daalt de beroepsbevolking in Nederland. In Duitsland daalt hij nu al. De babyboomers, die geboren zijn vlak na de Tweede Wereldoorlog gaan vanaf dan massaal met pensioen. De regering wil mensen langer laten doorwerken, tot 67 jaar en rekt daarmee 2 jaar tijd. Maar in wezen lost het niks op. Vanaf 2012 daalt dan alsnog het aantal 18-67 jarigen en is elke werkende gedoemd om steeds meer 67+-ers te financieren. Wat meer vers bloed zou dé oplossing zijn, maar wie investeert daar nu in?

Waarom is iedereen zo conventioneel? Waarom aapt iedereen elkaar na? Waarom wordt het goede doelen geld niet beter besteed?  Zien jullie dan niet hoe onhoudbaar de situatie wordt als Europa straks grijs en rijk is en de gebieden daar omheen vol levenslustige, energieke, arme jongeren? Dat moet toch tot een clash leiden?! Waarom niet nu al voorsorteren, door die jongeren binnen te laten en de Wet van de Communicerende Vaten toe te passen?!

‘Ma réalité m’a pardonné’

(Téléphone)

Nonfixe

090909

Share this: