‘Ik ben er klaar mee’, zegt ze vanachter haar Bureau. Ze kijkt haar gesprekspartner strak aan. ‘Een week of twee geleden heb ik al aangegeven dat ik zo niet verder wil.’ De Manager houdt ervan om duidelijk te zijn. Ze wil dat haar mensen zich gedragen volgens de codes die zij voor hen uitstippelt. Sommige dingen staan niet ter discussie, zoals bijvoorbeeld Klimaatverandering. Die bestaat. Dat komt door de mens die CO2 uitstoot. Haar onwrikbare geloof is ook een gat in de markt voor duurzame producten.
De Manager is een gedreven vrouw die Doelmatigheid en Winst koppelt aan Engagement. Ze gaat structureel en planmatig te werk. Geen tijd voor zijpaden en nog minder voor Twijfel. Opgegroeid als ze is in het strakke keurslijf van de Corporate Wereld, heeft ze geleerd dat Verschil slechts goed is in beperkte mate. Teveel Verschil mondt uit in een kakofonie die de Doelmatigheid van Het Handelen bedreigt. ‘Ik word moe van steeds maar weer argumenteren. Ik heb duidelijk aangegeven waar ik heen wil. Jij bent te negatief.’ Tegenover haar zit de Wildcard. De Afwijking die ze jaren lang om zich heen gedoogde als een exotisch dier. De Wildcard werd echter steeds wilder. Hij liet zich niet langer meetronen aan de halsband en had zo zijn eigen gedachten die hij steeds weer uitte. De Manager heeft een Masterplan waarvoor ze haar medewerkers als een leger voetsoldaten strak in het gelid zette. Haar Boodschap luidt als volgt: De wereld gaat ten onder, als we niets doen aan de uitstoot van CO2. (Mensen die beweren dat het niet zo is, zijn gevaarlijk. Hen moet de mond gesnoerd worden) Mijn bedrijf, Leider in dit land, heeft de oplossing. Volg ons en alles komt goed.’ Na een korte stilte, gaat ze verder: ‘Je weet dat ik van kritische mensen houd. Maar de emails die jij rondstuurt zie ik als obstructie.’ De Wildcard kijkt haar aan. ‘Ik geloofde in jou,’ denkt hij. ‘Maar iemand met macht die geen oppositie duldt, is gevaarlijk. Je bent een despoot geworden.’
De Wildcard doet geen poging om haar van gedachten te laten veranderen. Hij verzet zich wel. Dat is zijn aard. ‘Je hebt ongelijk. De oorzaak van Klimaatverandering staat niet als een paal boven water. Zelfs in de rapporten van het IPCC wordt over waarschijnlijkheden gesproken. Het doortrekken van een trend is niet hetzelfde als de toekomst voorspellen. De aarde heeft een enorm vermogen om zich te herstellen. Meer CO2 leidt tot meer plantengroei, om maar een voorbeeld te noemen. Je bekijkt het te smal. CO2 spreekt niet tot de verbeelding. Het is niet eens de ergste uitstoot. Wat dacht je van methaangassen? Waar we het over hebben is, gezondheid en leefbaarheid. We hebben het over een levensstijl. Iedereen voelt wel aan dat uitlaatgassen ongezond zijn. Jouw bedrijf is bovendien één van de grootste CO2 emitters. Je hele project riekt naar windowdressing. Je hebt geen oog meer voor andere meningen. Je betrekt niet de armoede in de wereld. Over enige tijd is het Westen rijk en grijs. In Afrika zijn de mensen jong en arm. Ze lijden honger. Ze komen halen waar ze recht op hebben. Ze willen eerst eten en dan ook auto’s en I Phones. Daar hebben we vaak over gepraat. Maar jij wilt die mensen niet betrekken. Jij maakt smalle plannen waarbij jouw bedrijf spekkoper is. Als je echt iets wilt bijdragen aan een betere wereld, dan denk je verder dan het bedrijfsbelang. Jij wilt een Goed Nieuwsshow. Ik, en iedereen die hierbij betrokken is, moet een Positieve Bijdrage leveren, anders kun je oprotten. Door van te voren de kaders te stellen, beperk je jezelf en alle anderen. Het zijn jouw kaders waar geen discussie over mag zijn. Dat maakt het voor mij ongeloofwaardig.’
De Manager hoort hem geduldig aan. Het is het Laatste Gesprek, houdt ze zichzelf voor. Ze moet in controle blijven en geen emotie tonen. De Wildcard voelt zich verraden. ‘Je ergert je aan mij,’ zegt hij. Zijn hand trilt. Allebei denken ze terug aan de tijd dat ze vrienden waren. ‘Voor een deel heb je gelijk,’ geeft de Wildcard toe. ‘Ik heb last van de ziekte van Parkinson. Dat weet je. Een van de symptomen is depressiviteit. Ik gebruik het niet graag als excuus, maar soms schiet ik inderdaad uit de bocht, dan word ik boos en maai ik als een neerstortende helikopter om me heen. Ik snap dat dat moeilijk voor je is. Dat verandert echter niets aan mijn mening over jouw project. Wellicht had ik het anders moeten verwoorden in de email die ik laatst zond.’ De Manager ontdooit wat. Toch houdt ze haar Doel voor ogen. Dit is een Afscheidsgesprek. ‘Je hebt steeds een toegevoegde waarde gehad,’ zegt ze. ‘Ik vind je een mooi mens, maar ik ga hier niet langer mee door.’ ‘Ik ook niet,’ antwoordt de Wildcard. Ze nemen afscheid bij de lift. De Wildcard voelt zich bevrijd. De Manager wellicht ook.
nonfiXe, 27 augustus 2009
Plaats een reactie for “De Manager & de Wildcard”