Hoe een verhaal de Arabische revolutie ontketende

Caro Sicking voor nonfiXe

Inmiddels kent zo’n beetje heel de wereld de naam van Mohammed Bouazizi, de Tunesische groenteverkoper die zichzelf in brand stak uit protest tegen de vernedering door de autoriteiten. Bouazizi, universitair opgeleid, verkocht groenten om het gezin van zijn moeder te onderhouden. Een vrouwelijke agente pakte zijn weegschaal af en gaf hem daarbij ook nog een klap in het gezicht. Toen Bouazizi zijn gelijk ging halen bij het gouvernement bleven de deuren voor hem gesloten, ogen en oren dicht voor de kleine man. Hij dreigde zichzelf in brand te steken als er niet naar hem geluisterd werd. En deed dat vervolgens. Hij overleed op 4 januari 2010 aan zijn verwondingen. Tien dagen later vluchtten dictator Zine Al-Abidine Ben Ali en zijn gehate tweede echtgenote Leila Trabelsi naar Saoedi Arabië, ettelijke miljoenen in hun koffers, terwijl in de rest van de Arabische wereld regiems op hun grondvesten schudden. Mohammed Bouazizi werd de held van de revolutie.

Barbertje moest hangen

De agente die hem geslagen zou hebben is Fayda Hamdi, inmiddels 47 jaar, ongehuwd en kinderloos. De enige vrouwelijke politie agent in Sidi Bouzid. Ze is op 28 december 2010 door Ben Ali gevangen gezet in Gafsa. De dictator wilde de volksopstand sussen door de dader te straffen. Fayda Hamdi zat bijna vier maanden vast. Toen pas kwam haar zaak voor. Op 19 april 2011 werd ze vrijgesproken. Ze heeft Mohammed Bouazizi niet geslagen.

Fayda Hamdi voelt zich zondebok. Haar positie, ongetrouwd, zonder kinderen en enige vrouw in het korps van negen agenten in een provinciestad, heeft haar die rol bezorgd.

Hamdi vertelt dat ze Mohammed Bouazizi met zijn groentekar aantrof op de taxistandplaats bij het station. Hij had geen vergunning om daar zijn waren te slijten. Ze sommeerde hem om weg te gaan. Hij schreeuwde en bedreigde haar. Er kwamen hulptroepen en ze hebben de weegschaal van Bouazizi afgepakt. ‘Ik deed gewoon mijn werk,’ zegt Fayda Hamdi. ‘En dat leidde tot de val van Ben Ali, en daarna opstanden in de hele regio.’

Daad van verzet of ongeluk?

Over de zelfmoord van Mohammed Bouazizi doen verschillende verhalen de ronde. Sommigen beweren dat hij dronken was en inderdaad met een jerrycan vol benzine liep te zwaaien. Maar de zelfverbranding was een ongeluk, zeggen deze stadsgenoten.

Zijn familie is inmiddels uit het stadje vertrokken. Druk van de media en aanhoudende geruchtenstromen die de heldenstatus van hun zoon en broer betwisten naast aantijgingen van zelfverrijking verhitten de steppelucht. Het graf van de verloren zoon ligt er eenzaam bij.

De duivel met de knoppen

De Franse krant La Liberation sprak in juni 2011 met Lamine al-Bouazizi, naamgenoot maar geen familie van de held van de revolutie. Deze vakbondsman vertelt hoe hij en geestverwanten al gedurende langere tijd zaten te spinnen op een juist moment om het regiem van Ben Ali omver te werpen.

De stakingen in de fosfaat mijnen van Gafsa, 2 jaar eerder, hadden volgens Lamine getoond dat de grond onder de voeten van de dictator aan het scheuren was. Wat nodig was, was een daad, een gebeurtenis, die als lont zou fungeren om het hele volk mee te krijgen. Die daad werd, al dan niet met opzet, gepleegd door Mohammed Bouazizi op het plein voor het gouvernementsgebouw van Sidi Bouzid. ‘Het verhaal was binnen een uur bedacht,’ zegt de vakbondsman tegen La Liberation. ‘We zeiden dat Mohammed universitair geschoold was, om alle werkloze academici – waarvan Tunesië er veel heeft – mee te krijgen. Om lager opgeleiden te bewegen, verzonnen we de klap in zijn gezicht door de vrouwelijke agent. In deze rurale en traditionele omgeving choqueert zoiets. Bovendien zijn de mensen bekend met onderdrukking door autoriteiten.’ Dan pakt hij met een brede glimlach zijn telefoon uit zijn zak. ‘Dit is de duivel,’ zegt hij. ‘Dit is ons wapen. Met een paar drukken op de knop verspreid je het gerucht.’ De oorveeg bleek het juiste ingrediënt. Na enkele uren demonstreerden 2000 mensen op het stadsplein. ‘Die dag begrepen we dat de angst van kamp was gewisseld. We zagen het in de ogen van de politie.’

De hoofdrol

Het resultaat is wat telt in de ogen van activisten zoals Lamine. Ben Ali is weg. Fayda Hamdi werkt weer bij de gemeente, binnen, in een kamer zonder ramen, verbaasd natrillend van de hoofdrol die ze kreeg in een menselijk drama dat een land bevrijdde. De hoofdrol in een verhaal dat de Arabische wereld voor altijd veranderd heeft. Hoe het afloopt? Of Tunesië zich tot een echte democratie ontwikkelt? Hoeveel doden en gewonden er nog moeten vallen in Egypte, Syrië, Libië, Bahrein, Jemen en de rest van het Midden Oosten? Dat zal mede afhangen van de verhalen die vandaag en morgen geschreven worden.

nonfiXe, 20 december 2011

Afbeelding: ‘Dégage’ was de kreet waarmee het Tunesische volk Ben Ali het land uit joeg en democratie eiste

Share this:

Caro Sicking for nonfiXe

After the meeting the blond walks around disorientated, while party leader Chouket talks to a Dutch television crew. When asked her opinion she states that women’s rights need to be protected. Nothing more, nothing less. She just repeats her words like an old gramophone that got stuck.

Modern looks

Apparently she was chosen for her looks; not too young, not too old, and not wearing a veil. This to modernize the scenery. Chouket wants to beat the uprising of the Islamic Ennahdha movement that is predicted to win a majority in tomorrow’s elections in Tunisia. And he knows that should Almajd win, there will be only one seat in the assembly, his seat. ‘I’d like to become minister of Culture,’ the president of the Rotterdam Arab Film Festival states later when we join him in the car for a campaign trip to rural area.

From Hollandia

Khaled Chouket of Tunisian/Dutch origin returned to his country of naissance back packed with European university education and politics. In Rotterdam he was a member of the city council for the left party Groen Links. ‘They have a good opinion on migrants,’ Chouket states driving out of Sfax direction Bir Ali. Now Chouket is the leader of the liberal Almajd, number 11 on the Tunisian election list. On the way his father and other family members join in another car. ‘I have a family of 70.000, we will go there to convince them to vote for me. My great grandfather Ali Ben Khalifa led the first uprising against the French in 1881’ The politician is blazing with confidence while we drive through amazing landscapes.

Left – Right

‘My agenda in Tunisia is not leftwing, because I think Tunisia needs something different. We need to invigorate the democratic base and cultural freedom. In Tunisia there is no tradition of dialogue.’ In the back of the car I wonder why a left politic vision should not be able to form the base for free politics and culture. How is it possible that a left politician in Europe turns right as soon as his feet touch Maghreb ground? How can he behave as directive as Chouket does, telling people what to think without listening to what they want to say? But I don’t get the chance to ask these questions.

Polder model in the Maghreb

What did Chouket learn as a representative in Rotterdam? ‘Polder model’, he answers. ‘I want to throw a conference on the Polder model.’ ‘Which is outlived. Dutch politics lost its’ credibility. There are better ways,’ Frank van Empel says. The man on the wheel doesn’t seem to listen. He analyses that Ben Ali was nothing more than an engine driver on a riding train, started by Bourguiba. ‘And a bad dictator, yes.’

We stop. Apparently the guide took a wrong turn, which is not surprising in this sandy, pre-Sahara area with no paved roads.

Ancien politique

While Chouket argues outside with the drivers of the two other cars, Facebook activist Emna Dabbech takes notes in Arabic next to me in the back of the car. The 21-year-old student that marched day and night in the danger zone of the threatened Ben Ali regime looks disappointed with this Dutch politician. He doesn’t live up to the expectations. He is ‘ancien politique’, old politics, she whispers in my ear.

No dialogue

When we finally stop, it is at a small building, some kind of shop, next to which a few men stand waiting. Mongi Farhani, who has been filming Chouket at the drivers seat, jumps out of the car for footage: Chouket with members of his tribe talking politics. An angry young man enters the scene. He doesn’t want to be filmed. ‘What are you doing here? In your fancy suit, with your good education and your shiny car? Where were you when we suffered?’ The other men are silent. Chouket is taken by surprise. Anger rises through his veins. ‘I was invited to come here to talk to you.’ Unable to veil his anger he starts to shout. ‘Why don’t you shut him up?’ he asks the party in high tone. ‘I don’t need your votes!’ The others stay silent. Maybe they agree with the youngster.

They will vote for me

After some minutes of shouting the quick tempered politician drives away, gassing madly. One of the elders stops him and apologizes. Chouket blazes back, shouts about a dirty street dog and a clochard insulting him. He doesn’t get his act together and drives off like a spoiled child that did not get his way.

We stop at an amazing 1001 night village amidst desert sand and olive trees. Here Choukets’ mothers’ uncle lives. Chouket and his father talk to our host and the other elders that joined us. ‘They will vote for me,’ he says later in the car on the way to the next meeting. ‘My uncle will tell them to.’

No public service

The darkness is vast and silence can be heard when we enter a small village. Emna and I are led to the women, while men gather around Chouket. ‘Do you want to sit with the women?’ she asks. ‘We’ve seen enough of the men, don’t you think?’ The room is colourful but poverish. Dawazleil, 63 years old, sits on the mattress behind a small coal fired teapot with her mother in law next to her. The old woman’s face is tattooed with tribal signs that paled through the 92 years of her age. Ablasize smiles friendly while her daughter in law asks Emna if I am going to be the next president of Tunisia. ‘Presidents are always accompanied by translators,’ she explains and agrees to talking to us and having pictures taken. Her grandson enters the room and we get cola and cookies.

The women explain their situation. The house is cheap, one TDN per month. But life is expensive and they earn 5 TDN – €2.50 – a day breaking their backs in state-owned olive plantations. In this area there are no public services, garbage roams the unpaved streets, there is no sewerage, no water tap. If they have to go to the hospital it takes at least an hour to get there.

No, they will not vote. They are not registered in this village of 500 people. Or, in the words of Chouket, ‘250 voters’.

He needs a future

A loud voice from the other room indicates that Khaled Chouket is spreading his mission. Some men leave the gathering and join us. ‘Help this boy. His father died thirteen years ago,’ one of them pleas with me. ‘His name is Mohamed Emile. He needs education. He needs food. He needs a future. When it rains, he can’t go to school, because the roads are flushed, buses don’t drive and school is too far to walk. When we need to travel, we travel by animal.’ The boy smiles shyly. ‘Talk to the politician.’ The man shakes his head. He has no confidence in politics.

nonfiXe, 16 October 2011, Sfax, Tunisia

On this reportage: Frank van Empel, Mongi Farhani, Emna Dabbech and Caro Sicking

Images by Frank van Empel & Caro Sicking:

Almajd gathering in Sfax, Rural area region Bir Ali, small shop where men awaited Khaled Chouket, Chouket and family members, Albasize, Dawazleil and Mohamed Emile in their house, traffic in Bir Ali region.

Share this:

Next Sunday, October 23 2011, elections are held in Tunisia. 116 parties join. The chosen ones will gather in an assembly to write the new constitution of the country. The world is watching. Will the Tunisian achieve in holding peaceful, free, transparent elections?

nonfiXe talked to politicians and voters, trying to temp the ambiance, in Tunis, Kef and Sfax.

By Caro Sicking

At the headquarters of the Islamic Ennahdha movement in Kef, October 15, people walk in and out in excitement. Today’s campaigning event went fine. Ennahdha is expected to win a majority these elections, even though there are still a lot of Tunisians afraid for a strict Islamic rule.

Ennahdha, often mentioned in one sentence with the Muslim Brotherhood, denies all allegations about fundamentalist ideas and discrimination of women.

Cicatrices

Mr Kadour spent four years in jail where Ben Ali’s men tortured him. As a consequence of this, his left shoulder hangs lower then his right, the hand swags along like a dead animal behind a wagon. His left eye looks like a dazed star and speaking is difficult. He is lucky, he says. His wife stood with him, all these years. Although he was not allowed to work and had to report at the police four times a day after his release from jail. This little scarred man is not a criminal, he was an opponent of the Tunisian regime that held the country in a tight smothering grip for 23 years. Today, seventeen years after his release, he finally can open up about his membership of the Islamist party Nahdha – short for Ennahdha. A party that was forbidden for decades.

Reborn

Ennahdha (Renaissance) writes in it’s English version of the program that it is a movement for justice, freedom and development of Tunisia: ‘Anyone who studies the path of Tunisia’s civilization and culture over the last 150 years can perceive a three-dimensional public awareness within society and its cultural, political and administrative elites. The first is an awareness of the country’s civilizational backwardness compared to the progress achieved by western nations, which has given rise to power, pride and prosperity thanks to the liberation of minds from illusions and the freedom from despotic rule. The second is a deep consciousness of the absolute necessity of bridging this gap by making every possible effort to acquire modern science and technology and develop administrative and political institutions so as to achieve efficiency, develop effective means of production and avert the scourge of despotism. The third is a deep awareness of, and confidence in, the validity of Islam and its heritage as a value and cultural reference and a basis for this project of reform and modernization through ijtihad (creative interpretation), tajdid (renewal), and the activation of dialogue with the contemporary concerns, sciences, and achievements of the modern age. These dimensions form the essence of the reform project and their relative significance continues to be the subject of ongoing debate.’ You can read the English summary of the program on the website of Ennahdha.

Revolution of the youth

After January 14, 2011, dictator Ben Ali finally resigned, or better fled. He was the first Arab dictator that succumbed to his people. One of which is with us today, visiting the Nahdha quarters in the city of Kef. Her name is Emna Dabbech, she is 21 years old and has to be in at the Tunis university campus before nine at night. Emna is always on time, but not last January when she spent days and nights at Kasba square in Tunis, shouting ‘Dégage’ and demanding freedom for herself and her people. Emna belongs to the brave facebook activists that organize themselves through social media and raise numbers, masses, to protest. She has the open face of youth and hope, certain of a better future, a free future. This revolution is the revolution of the young with the scent of jasmine hovering over it. ‘We will never allow dictatorship again’, Emna states with determination, in between translating Kadour’s words at the Nahdha headquarters.

Kif kif

‘Thirty thousand of us have been in prison,’ Mr Kadour explains. ‘I lost my brothers and dear friends.’ He insists on telling their names. His soft voice merges in the words of other party members that flow into the room. Everybody wants to be heard. They all have stories like Kadour.

Somebody lets us into another room. ‘It is too noisy and busy here.’ He explains: ‘Some think we are fundamentalists, they are afraid we will implement the Sharia on Tunisia. The Sharia is for truth finding. La politique et l’église, c’est kif kif.’

Turkey’s model

We sit down at a large table, surrounded by candidates that just arrived back from campaigning. Mounira El Omri is second on the list, she is an intelligent looking middle-aged woman wearing a veil. ‘God created all human beings equal,’ she states. ‘Our party has been opposing Ben Ali during his reign. We suffered, many Tunisian suffered. The power belongs with the people. We want to change Tunisia, fight corruption and bureaucracy and look for cooperation abroad. Our country needs investments from the West. We are already talking about projects with France and Italy. We want to develop the tourist sector. We strive for a modern Islam, like Turkey, our philosopher Rached Ghannouchi is aspirator to the Republic of Turkey as well.’

Persepolis

‘I am very proud of yesterdays’ demonstration against Nessma. We showed that we can object without violence,’ Mrs El Omri says. Nessma is the television broadcast that showed Marjan Satrapi’s Persepolis. A film celebrated in the West, but considered blasphemy in Islam spheres due to a drawing of Allah.

Tunisian sources say the big demonstration against the tv station is also due to the opportunist policy of the director who openly praised Ben Ali when he was in power and now claims to be a front runner on freedom of speech.

The upheaval around Persepolis shows Tunisia’s struggle with the practice of democracy; What is freedom? How far can one go? How to deal with the grey area of one person’s liberty and the other’s sensibility? In the case of Nessma Tunisia chose to vote with their feet, advertisements were withdrawn and the majority protested peacefully, blocking the channel from their tv-sets. Only a small group of Salafists choose the violent way, threatened the director and threw stones. ‘That is not the Ennahdha way,’ Mrs El Omri states with kind persistence.

Before we leave, fruit is offered. ‘To a democratic Tunisia! Inshallah.’

nonfiXe, Kef, 15 October 2011

Images Frank van Empel, nonfiXe. On top: Mounira El Omri, Emna Dabbech and Hayet Arar. Middle: the Ennahdha headquarter at Kef, Tunisia. Last: Election wall showing 116 parties, Tunis

On this reportage: Frank van Empel, Mongi Farhani, Emna Dabbech and Caro Sicking

Share this:

by Caro Sicking for nonfiXe

They will look each other in the eye, some feeling they’ve known each other already for a long time – through social networks. Bloggers & tweeps will share what they have learned on reporting about dictatorships and their fall. How they can achieve even more freedom, in other countries as well. Just by using a phone as a weapon.

It is no coincidence AB11 takes place in Tunis, capital of the country that sparkled the Arab Spring. It all started with the 26 year old Mohamed Bouazizi who set himself on fire out of mere despair over the abuse he was confronted with over and over. Bouazizi would have been long forgotten and no revolution would have taken place, if not for his young friends who started to tweet and facebook their anger and sorrows on the death of the salesman in vegetables.

Their efforts were retweeted and multiplied by others, and before Ben Ali could even breath his country rose against him and his regime. Hosni Mubarak – Egypt – woke up next dawn confronted with a likewise rebelling crowd.

In Libya, as we all know, things went tougher. Tweeps were silenced for months out of fear of the Ghadaffi’s and lack of access to internet. Syria has a similar sad and violent experience. Some dictators are even worse then others, or then mentally sane people can imagine. The world witnesses what it can’t imagine because of the bloggers that keep on informing on massacres and torturing and abuses.

AB11 supports these brave reporters of whom some already were professional journalists and others have become pro’s very fast out of urgent need. The world is changing, has already been changed, although not everybody noticed it yet.

Let us guard freedom of expression with all our strength together, checking the powerful so they can live up to their status, namely being servant of the people that gave them the power. The only good power is the one accompanied by humility.

If you are interested, you can follow the Arab Blogger Conference on twitter: #AB11

Image: Frank van Empel, nonfiXe, and Sami El Ghousli, leadsinger of Kasba

nonfiXe, 2 October 2011

Share this:

De overheid speelt al meer dan honderd jaar een dominante rol in de samenleving, maar verliest volgens chroniqueurs van het leven grip. In Rotterdam denken bestuurders daar iets op gevonden te hebben: Guerrilla Government. Kleine, alerte, relatief zelfstandige eenheden die ‘licht en snel’ kunnen reizen, die een duidelijk omschreven taak en doel hebben, met een direct mandaat van de verantwoordelijke bestuurder, wat het mogelijk maakt om in ‘het veld’ tamelijk vrij te opereren.

Door Frank van Empel

De overheid speelt een belangrijke rol op vrijwel alle terreinen van het maatschappelijke leven. Regering en parlement bepalen met wet- en regelgeving wat er op nationale schaal mag en niet mag, wat moet en wat kan. Op regionale en lokale schaal zijn het soortgelijke instituties die de ‘onder’danen in een zo mogelijk nòg strakker keurslijf persen. De rechtelijke en uitvoerende macht, die als tegenwicht zouden moeten functioneren – althans volgens de leer van de trias politica, de scheiding van de drie machten binnen de staat – zijn in Nederland en ook elders volledig ondergeschikt aan de wetgevende macht.

De legitimiteit van deze overweldigende dominantie ontlenen regering en parlement aan het vermogen om mensen en organisaties, met het Wetboek van Strafrecht in de hand, ergens toe te dwingen. Die macht is zo groot dat hij vanzelfsprekend is geworden en niet meer ter discussie wordt gesteld. Dat is echter niet altijd zo geweest. Tot diep in de vorige eeuw hadden de meeste overheden juist erg beperkte opdrachten en bevoegdheden. De politieke processen waren nog niet zo sterk geïnstitutionaliseerd als nu. Er was sprake van ‘discursieve’ politiek. Dat wil zeggen: de besluitvormers bepaalden zelf volgens welke spelregels en procedures ze tot een besluit wilden komen[1]. Zo’n decentrale besluitvorming gaat goed zolang de vraagstukken waarover besloten wordt, een beperkt bereik hebben. Wordt het bereik groter, dan ontstaan er geheid conflicten. Het ene ministerie wil de nationale luchthaven uitbreiden vanwege de extra arbeidsplaatsen die dat oplevert. Een ander ministerie wil juist minder vliegverkeer om de overlast voor omwonenden te beperken. De ene gemeente wil een bos verkavelen. Een aanpalende gemeente wil hetzelfde bos juist behouden als recreatiegebied.

Belangenconflicten, chaos, inconsistentie en incoherentie verlammen de decentrale, discursieve politiek. Dit leidt vanzelf tot de vraag of het niet beter is de gefragmenteerde discursieve politiek te vervangen door één enkel overkoepelend besluitvormingsproces voor de hele samenleving, onder regie van een gekozen volksvertegenwoordiging. De discursieve politiek wordt ingepakt in een ‘integraal’ systeem, waar de overheid de dienst uitmaakt. ‘Integraal’ wil hier zeggen dat de vele discursieve processen in de samenleving worden overkoepeld, gecontroleerd en geïntegreerd in één en hetzelfde systeem.[2] Een systeem dat zich niet alleen weet te handhaven in de ‘turbulente’ omgeving van discursieve processen, maar sterker uit de strijd komt.[3] Gevolg: een vrijwel onaantastbare machtspositie voor de staat met zijn vele instituties.

‘De hedendaagse integrale systemen,’ schrijft Dierickx, ‘zijn erin geslaagd veel meer machtsmiddelen te verzamelen dan de oudere. De nieuwe communicatiemedia, de grotere financiële middelen, de moderne organisatievormen dragen het hunne bij tot een grotere beleidskracht van de overheid.’[4]

Uit het ‘integraal systeem’ kwam de rechtsstaat voort. En daar weer bovenuit torent, als heer en meester, de democratie. De democratie kent een aantal spelregels:

1. het begin van het besluitvormingsproces – de selectie van de problemen (agendasetting) – wordt volledig vrij gelaten;
2. het conflict wordt beslecht wanneer een voorstel gesteund wordt door een meerderheid van de individuele deelnemers;
3. er mag geen vooropgezette, vaststaande doelstelling zijn die kan dienen als maatstaf om de waarde van het te voeren en van het gevoerde beleid te beoordelen.[5]

De democratie werkt als de debatten in het Kabinet en het Parlement een goede afspiegeling vormen van het maatschappelijke debat, waarna de gezanten van het volk in de Tweede Kamer de kroon op het werk zetten door de wet- en regelgeving zo bij te buigen dat ze weer up to date zijn.

‘Discussies en democratische besluitvorming moeten op elkaar aansluiten,’ schrijft A.F.A. Korsten in een artikel over discourse analyse. ‘Deze afstemming is in het recente verleden niet steeds goed geweest. Of het nu gaat om de HSL, de Betuwelijn, de onderwijsproblematiek of de plattelandsinrichting, de consensus van het poldermodel, halsstarrigheid van bestuurders en een parlement met te weinig eigenstandige analyse produceerde suboptimale oplossingen.’[6]

Het integraal systeem, de rechtsstaat en de haperende democratie hebben de onderdanen in een wurggreep. Zelfs het allerlaatste machtsmiddel dat gepassioneerde minderheden nog hebben om hun afwijkende ideeën en opvattingen kenbaar te maken aan een groter publiek, het activisme, wordt in oktober 2009 onder vuur genomen door de rijksoverheid, in casu minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken. Hoewel activisten, anders dan extremisten, binnen de grenzen van de wet blijven, dreigt ook deze vrijhaven onder de lange arm der wet gebracht te worden.

NRC Handelsblad, 12 oktober 2009: ‘Inlichtingendienst AIVD waarschuwt voor de toename van extremistisch geweld door tegenstanders van het opsluiten en uitzetten van vreemdelingen. Deze kleine groep mensen verzet zich op radicale wijze tegen het asiel- en vreemdelingenbeleid van de Nederlandse regering.’

‘Een van de groepen die het illegale verzet bepaalt,’ vult de Volkskrant een dag later aan, ‘is volgens de dienst de Anarchistische Anti-deportatie Groep Utrecht (AAGU). Dat is “complete onzin,” zo laat een AAGU-woordvoerder per mail weten. “Wij gebruiken al jaren dezelfde soort actiemethoden. Directe actie is daar – naast bijvoorbeeld informatie geven, een belangrijk onderdeel van – en dat is soms wetsovertredend (volgens de overheid), maar onze acties zijn altijd geweldloos en openlijk.” De AAGU vindt dat de overheid “zich beter zorgen kan maken over de slachtoffers van het door haar gevoerde vreemdelingenbeleid dan activisme hiertegen criminaliseren”.’

Het systeem houdt zichzelf in stand en elimineert elke oppositie. Sterker: het systeem versterkt zichzelf. Mensen en organisaties met gevestigde belangen bouwen hun machtsbasis uit, of trachten die op z’n minst te consolideren. Zij beschikken over de financiële middelen, communicatieafdelingen en lobbyisten om veranderingen te blokkeren. Voor een duurzame ontwikkeling van economie, milieu en sociaal-culturele omgeving is echter juist innovatie (in de zin van creatieve destructie) noodzakelijk. Immers, bij de huidige stand van zaken is nog geen sprake van een duurzame ontwikkeling. Het nieuwe beschikt nog niet over belangenbehartigers, lobbyisten, communicatiedeskundigen en spin doctors om gevestigde belangen te beschermen. Het nieuwe heeft wél de energie en de aantrekkingskracht van de jeugd (ruim gedefinieerd, inclusief ‘jong van geest’) achter zich staan. Die steekt scherp af tegen het conservatisme van de economische, ecologische, maatschappelijke en politieke elites van het land en in de Provincie. De geschiedenis toont aan dat alle centralistische regimes uiteindelijk het onderspit  delven. De Romeinen, de USSR, Hitler Duitsland. Hoe groter de onderdrukking, des te feller en overtuigender het verzet. Mensen kiezen voor conservatisme, voor houden wat je hebt, in angstige tijden. Als ze vrezen voor hun inkomen, hun baan, hun leven. Maar ze leven op zodra het tij keert, de kleuren oranje en geel het modebeeld bepalen in plaats van het sombere bruin en grijs.

Als het leven goed is, floreert meestal ook de democratie, een beginsel dat al 2600 jaar over de aardbol waart en zich steeds zodanig weet te vernieuwen dat het blijft bestaan. Democratie is behalve een staatsvorm waarin de meerderheid plus een via representatie beslist ook een levenswijze, die voorkomt dat de macht geconcentreerd raakt bij 1 persoon of groep. Een ware democraat lijkt wel wat op degene die kiest voor Vrijwillige Eenvoud. Die wil niet meer macht en al helemaal geen absolute macht, zoals de Vrijwillig Eenvoudige geen vijf televisies of drie auto’s ambieert. Een democraat beheerst de kunst van zelfdiscipline of beter nog, ‘heeft het verlangen naar macht gedood’, zoals Mahatma Gandhi het zou stellen. Als het verlangen dood is, is de verslaving of ambitie voorbij. Democratie wordt wel de minst slechte aller staatsvormen genoemd, maar wanneer we het beschouwen als een visie op samen leven waarbij oprecht rekening wordt gehouden met minderheden en/of zwakkeren, kunnen we niet anders dan concluderen dat democratie een voorwaarde is voor duurzame ontwikkeling. Totdat er een betere staatsvorm bedacht wordt.

John Keane echter gaat ervan uit dat de democratie zich alweer in een transitie bevindt, een overgang naar de wijze van besluitvorming die relevant en noodzakelijk is in de huidige Netwerk Samenleving. Democratie is een fraai gevormde vaas: zonder bloemen is ze hol en leeg, met verse tulpen brengt ze kleur en lente in huis, wanneer rottende uitgebloeide takken blijven staan, stinkt het. Kortom: We kunnen het begrip invullen zoals we zelf willen.

Flexibiliteit, snelheid, ambitie, authenticiteit, identiteit, creativiteit, bezieling, verbeelding, chaos, bandeloosheid, anarchisme en jeugdig élan winnen het uiteindelijk van stroperigheid, traagheid, inertie, lusteloosheid, gemaaktheid, nietszeggendheid, dodelijke saaiheid, arrogantie, conformering aan wat anderen doen en vinden, na-aperij, fantasieloosheid, orde en gezag. De spanning tussen uitersten geeft de vonken die nodig zijn voor verandering. Op weg naar een duurzame (regionale) ontwikkeling moeten we, of we willen of niet, door de funnel van de innovatie en de vernieuwing om het volgende level van de constructie te bereiken. Daarvoor staan ons diverse tools ter beschikking. Een aantal daarvan komt in dit hoofdstuk ter sprake.

Verzet tegen de bemoeizucht van de rijksoverheid steekt van tijd tot tijd de kop op, als onweer na een zwoele zomerdag. Er zijn ook denkers die zich principieel verzetten. John Stuart Mill bijvoorbeeld. Die begint zijn filosofische meesterwerk On Liberty in 1859 met ‘een vraag die zelden wordt gesteld en in algemene termen nauwelijks wordt bediscussieerd’ (aldus Mill): die naar ‘het wezen en de grenzen van de macht die legitiem door de samenleving mag worden uitgeoefend over het individu’. Hij geeft zelf het antwoord: ‘De enige reden waarom men, tegen zijn zin, rechtmatig macht kan uitoefenen over enig lid van een beschaafde samenleving, is de zorg dat anderen geen schade wordt toegebracht. Iemands eigen welzijn, hetzij fysiek, hetzij moreel, is geen voldoende rechtsgrond.’ [7]

De strijd tussen Vrijheid en Autoriteit is een al oude strijd met wisselende winnaars. De macht heeft steeds de neiging om in één hand te kruipen. De hand van de despoot, de dictator, de Almachtige. De Vrijheid wordt teruggedrongen tot de uiterste grens, waar de enige nog resterende vrijheid de persoonlijke vrijheid is om de hand aan je zelf te slaan (wat sommigen ook doen en prompt symbool worden van het verzet). Als de Vrijheid zo diep gezonken is, staat er steevast ergens een held op die zich persoonlijk verzet en steun krijgt van volgers die uitgroeien tot een beweging die ruimte terugpakt van de inmiddels afgebladderde Autoriteit en een bestuur installeert met beperkte opdrachten en bevoegdheden. Dat gaat goed tot dat belangenconflicten, chaos, inconsistentie en incoherentie het tij weer doen keren. Kijken we naar Nederland, dan kunnen we stellen dat er tot aan het kabinet Den Uyl (1973-1977) sprake was van discursieve politiek. Vanaf 1973 – de Oliecrisis – probeerde de centrale overheid met behulp van wet- en regelgeving de grip op de samenleving te vergroten. In 1982 mondde dat uit in het Akkoord van Wassenaar, toen bij de voorman van de werkgevers, Chris van Veen, thuis door regering (onder aanvoering van de christen-democraat Ruud Lubbers), vakbeweging (Wim Kok) en werkgevers (Van Veen) werd besloten om de lonen te matigen in ruil voor arbeidsduurverkorting. Er was toen in Nederland al jaren sprake van een integraal systeem, aangeduid als het ‘Poldermodel’, waarbij de leiders van rijksoverheid, werkgevers en werknemers vanuit achterkamers de hele samenleving bestierden. Dit Integrale Systeem, waar de overheid steeds meer de dienst ging uitmaken, werd onder de achtereenvolgende kabinetten Lubbers, Kok, Balkenende en Rutte niet kleiner, niet mooier, niet beter, wél groter, onpersoonlijker en ingewikkelder. Het wachten is nu op de activisten, of op een verandering van de onderliggende structuren.

Van burgerlijke ongehoorzaamheid en revolutie is in het brave, tolerante Nederland geen sprake. Wel zijn er tekenen van veranderende structuren, processen, systemen en culturen. In staccato:

1. De vertrouwde territoriaal verankerde homogene politiek-culturele orde (rijk, provincies, gemeenten) heeft z’n langste tijd gehad en wordt ingehaald door een conglomeraat van deels overlappende sociale, economische en culturele netwerken aangeduid als de ‘Netwerk Samenleving’.

2. Er is geen optimale schaal voor bestuurlijke organen meer. Maatschappelijke processen en milieuvraagstukken onttrekken zich aan elke schaal.

3. Bestuurders vragen zich af hoe ze grip kunnen krijgen op sociaal-maatschappelijke en ecologische ontwikkelingen, maar ze kunnen het beter omdraaien en zich afvragen hoe inzichten in sociaal-maatschappelijke en ecologische ontwikkelingen de vorm en oriëntatie van het beleid bepalen.

4. De historisch gewortelde praktijk in Nederland is er een van Consensus, Consultatie en Compromissen, van schikken, plooien en meebuigen. Judo in de Polder. Voordeel: breed gedragen beleid. Nadeel: achterkamertjespolitiek.

5. In de Europese context lijkt de opbouw van meer deliberatieve, niet-hiërarchische bestuurspraktijken een noodzakelijke voorwaarde voor het goed functioneren van de EU. Deliberatieve democratie staat voor een proces waarbij burgers via interactie – lees: langdurig beraadslagen – tot diepere inzichten in maatschappelijke problemen komen. Een vereiste is dan wel dat iedereen dezelfde gemeenschappelijke beleidstaal spreekt. Een goed voorbeeld hiervan is het infrastructuur-denken in het Europees beleid. Zonder noemenswaardige conflicten zijn beleidsmakers op alle niveaus overgegaan tot het hanteren van dezelfde conceptuele benadering van de ruimtelijk-economische ontwikkeling.

Wie luistert naar de ideeën van een voorzitter van een stadsdeelraad herkent veel motieven die ook kenmerkend zijn voor de manier waarop er in Brussel over de ruimtelijk-economische uitdagingen wordt gesproken. De politiek wordt gekenmerkt door stevig verankerde ‘discours’ coalities van beleidsmakers, belangengroepen en politici. ‘Discours’ is hier geen synoniem voor ‘discussie’. Discoursen of vertogen verwijzen naar min of meer samenhangende ensembles van ideeën, concepten en categoriseringen die we in bepaalde discussies kunnen terugvinden.[8] Het gaat dus om vaak impliciete structuren die een discussie zijn specifieke vorm geven. Het recht is een daar een mooi voorbeeld van. Het ‘juridiseren’ is een specifieke manier van kijken die juristen een eigen conceptuele toegang tot de werkelijkheid verschaft (en die en passant anderen nadrukkelijk buiten sluit).

De beleidstalen veranderen voortdurend en wie serieus genomen wil (blijven) worden, moet de nieuwe metaforen, nieuwe termen kennen en is dus gedwongen voortdurend in de relevante politiek-bestuurlijke praktijken te participeren. Een beleidstaal functioneert op die manier als een belangrijk mechanisme voor selectie en uitsluiting. Iedere ontmoeting, iedere receptie, vergadering of presentatie is er niet om zaken te doen maar om de taal van de macht te kunnen blijven spreken. Het bezoeken van recepties is permanente educatie.

De schaduwzijde van dergelijke elitaire politiek-bestuurlijke praktijken is dat politici en ambtenaren er niet in slagen om in bredere lagen van de bevolking draagvlak voor het beleid te krijgen. Daarmee wordt de effectiviteit en legitimiteit van het openbaar bestuur ondergraven. Politiek en bestuur zitten dan ook dringend verlegen om nieuwe ‘praktijken’[9] die, in een andere maatschappelijke context, wél door een groot deel van de bevolking worden onderschreven. Volgens de Amsterdamse hoogleraar Maarten Hajer[10] nemen de sturingscapaciteiten van de overheid af. ‘Het openbaar bestuur,’aldus Hajer, ‘krijgt meer te maken met opgaven die zich aan de vaste territoriale schaal van bestuur onttrekken en waarbij er dus geen vaste regels zijn volgens welke bestuurlijk te werk dient te worden gegaan’. Dit ‘bestuur zonder territoir’ komt overeen met het aan de Spaanse socioloog Manuel Castells ontleende concept ‘netwerksamenleving’. De samenleving wordt hierbij niet meer voorgesteld als een territoriaal verankerde homogene politiek-culturele orde maar als een conglomeraat van sociale, economische en culturele netwerken die zich maar zeer ten dele voegen naar de territoriale bestuursorganisatie.

Voor het bestuur impliceert de netwerksamenleving een grotere betekenis voor tijdelijke, projectmatige bestuurspraktijken die aansluiten op het probleem waarmee de samenleving zich op een gegeven moment ziet geconfronteerd. Geïnstitutionaliseerde gezagsverhoudingen maken plaats voor een erkenning van wederzijdse afhankelijkheid als basis voor politiek-bestuurlijk handelen en verhoudingen worden onderdeel van een continu proces van onderhandelen.

Volgens Hajer moeten we naarstig op zoek gaan naar nieuwe politiek-bestuurlijke praktijken die zouden kunnen functioneren als nieuwe ‘politieke ruimten’ die de deliberatie[11] tussen actoren met zeer verschillende historische en culturele achtergronden op gang kunnen brengen. Lopend onderzoek wijst uit dat weinig geformaliseerde, interactieve praktijken in bepaalde gevallen in staat zijn om de burger terug te brengen in de bestuurlijke discussie en om de politiek te bevrijden uit het ambtelijk discours. Maar ook een andere benadering van de Comitologie[12] rond de Europese Commissie kan helpen bij het identificeren en verder vormgeven van tijdelijke ruimten. In Rotterdam denken bestuurders de oplossing gevonden te hebben: Guerrilla Government. Kleine, alerte, relatief zelfstandige eenheden die ‘licht en snel’ kunnen reizen, die een duidelijk omschreven taak en doel hebben, met een direct mandaat van de verantwoordelijke bestuurder, wat het mogelijk maakt om in ‘het veld’ tamelijk vrij te opereren.

#

[2] Guido Dierickx, De logica van de politiek, Uitgeverij Garant, Antwerpen/Apeldoorn, 4^e druk 2005, blz. 102.

[3] idem, blz. 102.

[4] idem, blz. 122-123.

[5] idem, blz. 154-156.

[6] A.F.A. Korsten, in ‘De liberatieve beleidsanalyse en politiek als vorming van discourscoalities’, over het ontrafelen van discussies over identiteitsgevoelige beleidsvraagstukken, Maastricht,  blz 1., 11 maart 2005, www.arnokorsten.nl.

[7] J.S. Mill, On Liberty,1859, Introductory, blz. 45.

[8] Maarten Hajer, Politiek als Vormgeving, Oratie EUR,  16 juni 2000, blz.14.

[9] De term ‘instituties’ is in het vakjargon vervangen door ‘praktijken’.

[10] Maarten Hajer (1962) is een Nederlandse politicoloog en planoloog. Sinds 1998 is hij hoogleraar bestuur en beleid aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds 1 oktober 2008 is hij directeur van het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL).

[11] Delibereren is: langdurig beraadslagen, c.q. overleggen.

[12] Comitologie duidt een systeem aan van honderden Brusselse comité’s die bestaan uit duizenden ambtenaren uit alle lidstaten van de Europese unie. De comité’s besluiten formeel over de wijze van uitvoering of implementatie van op Europees niveau genomen besluiten. Die besluiten zijn meestal heel globaal geformuleerd, zodat degenen die de specifieke invulling van de maatregelen kunnen regelen over ongehoorde invloed beschikken. De voorbereiding van Europese besluiten gebeurt in een soortgelijk ondoordringbaar circuit van onder meer ‘expert committees’ waarin deels weer dezelfde ambtenaren zitten, aangevuld met lobbyisten en technocraten.

Share this:

De wijze regenten bezuinigen zwaar op cultuur.

Economizations on art, theatre, music, dance and the whole cultural sector severely hinder society’s development.

The government is aware of the dangers cutting on art-expenses. Therefore the regents thought it wise to boost Dutch artists in another way: give them the stage, exposure.

Today on June 30, 2011 a new law has been adopted: music broadcasting by Radio 2 will have to be at least 35% Dutch. Radio 2 is now State Radio promoting Dutch musicians, who sing in their mothers’ language. Undoubtedly the Wilhelmus, Dutch national hymn, will hit the charters soon. Luckily, every migrant coming to the country has to learn the text by heart, so we will be able to find mutual understanding.

The Rutte government turns out a genius. Thus hitting two birds with one stone: minimizing foreign influence and maximizing home baked sing-along’s in order for our fabulous Schlager singers to earn a living so they won’t be affected by the economization.

Shortly, no doubt, writers will have to write at least 35% in Dutch for libraries to lend their books. We are not sure whether translated literature will be allowed on the bookshelves or not. Paintings of Dutch landscapes and blond women shall prevail on museums’ walls. Films …. Dubbing? That will lead to mass demonstraties, attached as the Dutch are to Harry Potters’ own voice. Wonder how they’ll tackle that one?

To pass the censorship and meet the quota, we end in Nederlands: Apartheid is een Nederlands woord waar opnieuw invulling aan gegeven wordt ter bescherming van ons cultureel erfgoed. Wij zijn zo’n grootse natie, we hebben het buitenland niet nodig. Ook al is er tienduizend maal meer buitenland dan binnenland. We programmeren Hollands Glorie. We beschermen onze artiesten tegen zichzelf. Ze hebben geen subsidies nodig als ze gewoon zingen, schrijven, schilderen of dansen wat de overheid hen voorschrijft. Want de Grote mannen en vrouwen in Den Haag bieden hen een podium.

Zij zullen hoog staan in de Lage Landen!

De nieuwe hit van Frans Bauer: En we zetten, En we zetten, 2 stapjes terug. Allemaal: 2 stappen terug!

June 30, 2011

Caro Sicking for/voor nonfiXe

Share this:

The five star Rixos hotel got famous the day female lawyer Iman Al-Obaidi rushed in claiming to be raped by Gaddafi’s mercenaries. She was violently moved from the hotel and reported mentally ill by the regime. A foreseeable reaction many dictators have when confronted with dissent. Last news we got from Mrs Al-Obaida is that she is not able to leave her house, being physically harassed every time she tries to.

Media coverage by foreign journalists from inside Libya has never been easy, but has gotten pinched black since February 17^th, when the revolt started in Benghazi, Libya’s second city. However a new form of journalism started and is becoming more and more influential. Inside the country civilians with access to Internet started to tweet and post video’s, livestreaming broadcasts, photo’s and blogs. On nonfiXe we blogged about them, stirring commotion when the situation got worse and the people became more and more afraid for retaliation by the Gaddafi’s. We took out these blogs, edited all names and republished them on request, because ‘the world needs to know’.

Apart from this a spontaneous support arose among Libyans abroad. Lawyers, computer experts and other members of the Diaspora in the USA realised how hard it was to get messages across. They joined on facebook and started – loosely organised – to call their relatives and friends for news and confirmation of news and gave their numbers to the press, enabling journalists to cover from the opposition site of the Libyan furnace. Two initiatives – on facebook and twitter – are Libya Outreach Group and Feb17. Libyans from inside and outside thus cooperate to realise change, becoming journalists on the way.

In Doha, Qattar, free Libya tv started to broadcast by satellite. Anchormen of the state television defected their jobs to join the first free Libyan newsagency. The website states the ‘voice for free Libya’ has been set up by ‘seasoned media man’ Mahmud Shammam.

The Libyan freedomfighters found various ways around the censorship thus providing information to the outside world, making it possible to follow the events and gain support for the oppressed. This is journalism beyond eyewitness report; the stories can be verified, checked and sources are known to the editors.

Image: Boy in Benghazi in front of Anti Gaddafi graffity, from Libya TV – Voice for free Libya

Just after posting this article the news got out that Iman Al-Obaida fled Libya

Caro Sicking for nonfiXe, May 8 2011

Share this:

Door Frank van Empel voor nonfiXe

Wat is links en wat is rechts in politiek opzicht? Rechts claimt de vrijheid, links de rechtvaardigheid. Beiden ten onrechte. Vrijheid en Rechtvaardigheid zijn waarden die zich niet laten monopoliseren. Ze komen aan beide zijden van het politieke spectrum voor.

Rechts is voor vrije marktwerking en daarmee impliciet voor het recht van de sterkste. Links wil iedereen gelijke kansen geven en is daarmee impliciet voor het recht van de zwakste. De overheid corrigeert in dit geval de resultaten van vrije marktwerking. Ofwel achteraf, door middel van progressieve belastingtarieven (méér belasting naarmate het inkomen hoger is), ofwel vooraf, door kinderen van armlastige ouders evenveel recht op onderwijs en gezondheidszorg te geven als kinderen van rijke ouders. Dit ingrijpen van de overheid in de rimboe van de vrije jongens wordt niet op prijs gesteld door rechts. Links vindt dat de overheid desnoods dwang moet gebruiken om de rijken en machtigen te kortwieken en de armen en machtlozen vleugeltjes te geven.

Beide benaderingen zijn verkeerd, omdat ze verdeling, onvrede, angst en haat tot gevolg hebben. Handige, welbespraakte jongens als Tedje van Es en Geert Wilders slaan daar munt uit. In slechte tijden moeten vooral de migranten het ontgelden. Zij eten onze zuur verdiende welvaart op, pikken onze banen en onze meisjes in, zitten of staan de God ganse dag te bellen, op onze kosten – het ene mobieltje nog mooier dan het andere – en sturen grif de helft van de toegevallen of toegeëigende pecunia naar het thuisfront in Verweggiestan. In goede tijden zijn de rollen omgedraaid. De rijken worden rijker, de armen armer. Bestuurders van grote bedrijven strijken vette bonussen op voor winsten die zijn behaald door een zwoegende en zwetende Jan Modaal, bijgestaan door onderbetaalde migranten, die zonder scrupules dubbel of drievoudig meetellen in de zwarte boekhouding van de blanke kapitalist, die er niet voor terugdeinst om een illegale, Afrikaanse medewerkster neer te sabelen. Beide beelden zijn fout en torpederen de welvaart, het welzijn en de samenleving.

Absurd, dit spel van pakken en gepakt worden. Degenen die daar aan meedoen hebben er niks van begrepen. Het onderscheid tussen links en rechts is een uitvloeisel van de dialectiek in de oorspronkelijke betekenis die de Duitse filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) er aan gaf. Die gebruikte als these het Duitse begrip Aufheben, in de zin van: ‘naar een hoger plan brengen’. In het Engels: ‘to lift up’. Hegel legt uit wat er gebeurt als er een wisselwerking is tussen these en antithese, in dit geval: links en rechts. Dan wordt een van beiden naar een hoger niveau getild: de synthese, ergens tussen links en rechts in. Vervolgens wordt de synthese een nieuwe these, die geladen wordt door diens tegenwicht.  En zo voort.

Karl Marx en Friedrich Engels maakten hun eigen variant, die bekend werd als het historisch materialisme. De twee salon-revolutionairen beschreven in 1848 in het Communistisch Manifest als eersten hoe economische ontwikkeling voortkomt uit de vernietiging van eerdere economische ordes. De Duitse Marxistische socioloog Werner Sombart gebruikte hiervoor 65 jaar later, in 1913, als eerste de term ‘creatieve vernietiging’, waarmee de econoom Joseph Schumpeter, weer later, in de jaren vijftig van de vorige eeuw, furore maakte.

Hegels’ benadering van twee tegengestelde elementen, die bij elkaar horen als de plus en de min pool van een magneet, die elkaar in wisselwerking spiraalsgewijs naar een hoger niveau trekken, zonder elkaar compleet te vernietigen, geeft het best de dynamiek weer tussen tegengestelde krachten, die voortdurend (duurzaam) zorgt voor verandering (ontwikkeling). Links en rechts ontlenen hun bestaansrecht aan elkaar. Zonder links was er geen rechts en omgekeerd.

Dit mechanisme houdt ook in, dat als rechts rechtser wordt, dat links dan reageert door linkser te worden, daarmee een natuurlijke spanning in stand houdend, of zelfs versterkend, die leidt tot een synthese die niet verder naar rechts opschuift. Als links kritiekloos mee schuift, dan is er geen sprake meer van kracht en tegenkracht,  maar van toenemende machteloosheid. Aan dit euvel lijden de PvdA onder Wouter Bos en Job Cohen en de FNV onder Lodewijk de Waal en Agnes Jongerius. Zij voeren oppositie zonder inhoud, zonder spanning, zonder alternatief voor rechts.

In Noord-Afrika rolt de ene revolutie over de andere heen. In Japan wordt de kernenergie begraven. En Europa slaagt erin vrede aan welvaartsgroei te paren. Een stille kracht die een steeds grotere rol op het wereldtoneel opeist en toch bescheiden blijft. Wie durfde voor november 1989 te wedden dat Polen, Tsjechië, Bulgarije, Estland, Hongarije, de DDR, Letland, Litouwen, Slowakije, Roemenië en Slovenië twintig jaar later lid zouden zijn van de EU? Belangrijke gebeurtenissen die in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw de linkse mens in vuur en vlam zouden zetten. Demonstraties tegen de Neutronenbom en de Oorlog in Vietnam, de verering van Che Guevara… het is niets vergeleken met wat er nu gebeurt. Des te opmerkelijker is het dat  traditioneel linkse bolwerken als PvdA en FNV muisstil zijn.

Daarvoor is maar één reden aan te voeren: links laat zich meezuigen door rechts, in plaats van tegenwicht te bieden. De rechtsbuiten van het huidige kabinet, bankspeler Wilders en zijn PVV (Partij Wilders), hebben één enkel thema gekozen om zich te profileren: het migratievraagstuk. Dat de hand van Wilders tot diep in het kabinet reikt, bewees minister Piet Hein Donner – raschristen en CDA-coryfee – van Binnenlandse Zaken afgelopen week door de lat voor asielzoekers dermate hoog te leggen dat van buiten vrijwel niemand meer in aanmerking komt voor het Nederlanderschap. De Christen op Binnenlandse Zaken werkt toe naar het Amerikaanse Greencard-systeem, dat het staatsburgerschap verleent op basis van kwalificaties. Immigranten die gaten op de arbeidsmarkt vullen, mogen er in, anderen niet. Donner is nog niet zo ver. Hij maakt eerst een tussenstap. Om in aanmerking te komen voor een Nederlands paspoort en sociale voorzieningen moeten mensen op zijn minst het wettelijk minimumloon verdienen, twee jaar werkervaring hebben en vloeiend Nederlands kunnen spreken, schrijven en dromen. Ze moeten bovendien hun vorige nationaliteit inleveren. Het is zonneklaar waar Donner en de katholieken uit PW-Limburg (meer dan 50% van de zetels in de Provinciale Staten van Limburg) naar toe werken: migratie moet Nederland geld opleveren en mag niets kosten. Arme sloebers die het lef hebben om te vluchten voor misbruik, knechting en terreur door volgelingen van dictatoriale regimes, die maken geen kans meer op een Nederlands paspoort, tenzij ze een bul kunnen overleggen van een erkende universiteit uit Teheran of Addis Abeba. De Christen Sociale Vrijheid voor Wilders – ideologen van het CDA -voert braaf de orders uit van Kolonel W. En, wat erger is, Cohen en Jongerius zwijgen. Van Cohen is dat te begrijpen. Hij is de architect van het huidige asielbeleid. De Christen voor de Vrijheid Partij heeft dus geen kind aan hem. Dat Jongerius zwijgt heeft misschien te maken met het feit dat vakbonden gebaat zijn bij spanning op de arbeidsmarkt. Die spanning loopt op als de economie aantrekt, wat in Duitsland al het geval is, en horden babyboomers de AOW intrekken. De Nederlandse werknemer wordt dan slapend rijk. Werkgevers daarentegen hebben belang bij een ruime arbeidsmarkt en zouden dus voorstander van immigratie moeten zijn. Maar werkgevers zijn rechts. Per definitie. Zo was het immers altijd en zo zal het nog wel zijn.

Nee dus. Morgen zal anders zijn, omdat op een bepaald moment de geesten van rechts en links wakker worden. Het aantal asielzoekers is de afgelopen tien jaar gehalveerd, meldt Vluchtelingenwerk.nl. Vijf jaar geleden luidde de boodschap dat het aantal de voorgaande vijf jaar al was gehalveerd. Vanwaar dan al die paniek? Waarom moeten de Christelijke Socialen Wilders Steeds Wilder helpen met het ontruimen van Nederland, te beginnen met iedereen die donker gekleurd is, niet op het strand ligt en geen diploma kan tonen van Harvard of vergelijkbaar instituut?

Kom bij zinnen, nu het nog niet te laat is. Over honderd jaar zijn we allemaal dood, Donner ook. Laat hem zijn naam en die van zijn nageslacht zuiveren en Job Cohen, de brave borst zal hem volgen. Laat Limburg aan de Limburgers. En laat gastvrijheid weer een Nederlandse deugd zijn. Of nog beter: hef Nederland op en heet het Buitenland welkom. Laat links weer links zijn en rechts rechts teneinde met z’n allen hogerop te komen, niet om met z’n allen steeds dieper weg te zakken in de beerput van PW en evenmin ten koste van gasten die huis en haard verlaten omdat ze verkracht zijn, gemarteld, armer  dan de mieren, bezitloos, ziek, misselijk, maar hoopvol. Hopend op een dynamiek van links en rechts die ook voor hen een plaatsje inruimt in het bevoorrechte Rijk van Bevelhebber Piet Hein Donner. Heet de Vreemden Welkom voor de Vreemde uit Venlo niet-Limburg ook in handen krijgt.

nonfiXe, 30 maart 2011

Afbeelding: Joost Sicking, zonder titel, mixed media, 120×150cm, 1985

Share this:

‘In Benghazi – Libya’s rebel-controlled second largest city – opposition protesters are buoyed by news that fighters in a nearby town have beaten back an offensive by Muammar Gaddafi’s forces.

While some in the city are apprehensive that the war may still come to their door step, they remain defiant, vowing to fight on to defeat Gaddafi’s troops.

Al Jazeera’s Tony Birtley reports from Benghazi.’ (photograph Foreign Policy)

By Frank van Empel for nonfiXe

Tunesia, Egypt, Libya, Bahrain… the freedom virus is spreading rapidly. People all over the world want to be treated fairly and with respect and dignity, even by tyrants. But Gaddafi does not get it. He has missed some clues. For instance the clue from Tunesia where the 26 year old fruitseller Mohammed Bouazizi burned his life away on December 17, 2010 after a female police officer claimed the balance to weigh his products while selling. She slashed him in the face too. Mohammed Bouazizi went to claim his right, but was denied an answer and stripped once again from his dignity by the authorities. His last words: ‘If nobody listens to me, I set myself on fire’. And he did.

(See: Al Sharara, het Lont, a movie by Mongi Farhani)

What arrogant dictators like Ben Ali (Tunesia), Mubarak (Egypt) and Gaddafi (Libya) didn’t expect, happened in a wink. Bouazizi was the fuse in a powder keg. The People made clear that they had enough. They prooved even the smallest person with the quietest voice can make a difference. They resisted oppression and came together on the streets and squares. Bouazizi not only changed Tunesia. He has changed Egypt, Libya, Yemen, Morocco. He  brought hope to Palestina, Ethiopia, Iran and dozens of other countries.

The larger picture shows that it even changed the opinion of Westerners on Moslims. Western people sympathize with freedom fighters. With one spark Bouazizi neutralized the Twin Towers act of Bin Laden & Al Qaeda. And with the USA he changed the balance of power in the Middle East. The larger picture also shows that there is a spirit that rises above the borders of nation states into the wide open: the spirit of freedom, equality and friendship, the spirit of democracy.

Nationstates are constructions of the past. The borders are silent witnesses of wars and trade offs. They are not natural. And because they are not natural they have to be defended by guns and soldiers. Defended against the evil that may come from abroad: real evil, like Al Quada kamikaze pilots, but also poor South American Adventurers and African freedomseekers. Democratic principles that are manifest for internal affairs and citizens do not go for foreigners. Strange. Either you have principles or you don’t have principles. Democratic principles in particular should apply to everyone who wants to live the life we Westerners live.

Democracy is much more than just a form of government. It is a way of life that we can try to sketch in words, but that is impossible to define. It’s something bigger than life. For instance it says that democrats shall not boss or rule others who have fewer or no means to redress. Its history goes back in time some 2600 years. The roots are in the Middle East: Babylon, the area we nowadays call Iran and Iraq. Countries that got lost somewhere between then and now. Athens in Greece and Rome in Italy took over.

After the fall of the Roman Empire a dark episode of 1000 years, called the Middle Ages, followed. Then democracy popped up in Europe and the US. Since 1989 democracy is a hit in Eastern Europe as well. The EU system of enlargement has much to do with the growth of incomes and jobs in places that used to be a dictatorship.

The story of democracy cannot be told in a few lines, but one thing is for sure: Gaddafi is an anti democrat. In his name people whose biggest crime is that they want to be democrats too, are being massacred. They don’t only shout it, they show it, by risking their lives in order to overthrow dictatorship. The protesters in Northern Africa and the Middle East don’t want to get screwed anymore by no-brainers that have gathered weapons and trigger-happy crooks around their villas. They have enough of unfairness, display of power, sexual abuse and the lack of money due to stealing practices of high placed blind followers of rulers.

It is time, it is high time for Obama, Merkel, Kroes, Rutte, Sarkozy and all other so-called democrats to stand up for the rights of the weak, to tame gunpowers like Gaddafi, to empower people everywhere, so that they can work, earn income and live the life we live. Take notion of the word ‘everywhere’. The taming of power should be the nr. 1 mission of democrats all over the world, no matter where they come from. It is a big but necessary step forward on the way to sustainable peace and happiness for everyone. A democratic Vistas (named after an essay of the 19^th century American writer Walt Whitman), based on the principle that no concentrations of unaccountable power will be tolerated anymore by the United Democrats.

We go even further. Europe, the USA and other places of Wealth and Prosperity have to open their doors for likeminded democrats. To asylum seekers who never practiced their democratic rights we will extend a warm welcome. In order for them to experience the democratic way of life. To quote another American writer, Gary Snyder: ‘It is also a new thought that anyone of any cultural or racial background who chooses to learn, love and respect the North American (and European, fve) continent and its human and nonhuman inhabitants – and its ecosystems and watersheds – can be a sort of honorary Native American (European, fve).’

nonfiXe, March 17, 2011

Share this:

Caro Sicking for nonfiXe

Mistake! Twitter is not about having a shower or taking ones kids to the Zoo and telling the world about it. Twitter is a powerful and extremely fast railroad for messaging. In Libya Ali Tweel sent messages to the world about Gaddafi’s atrocities. Ali Tweel got support from people who never before knew of his existence; from friends he himself did not know he had. News agencies quoted him as a source. He is one of the brave who got information out of the tight Gaddafi occupied country. When Ali Tweel stopped tweeting alarm bells rang all over the world. There still are enormous gaps in the timelines of Ali Tweels’ followers. He hasn’t sent a message for almost two weeks now. Nobody knows what became of him: has he been caught by Gaddafi’s troops or is it impossible to get a connection? But Ali Tweel is one of the guys who gave words to the Libyan Revolution. People are virtually gathering on the subject of freedom and by doing so they defy all borders.

Now maybe you are not interested in freedom, but you do want to know all about Japans’ misfortune or you like to find out if there are still tickets for your favourite show, how to domesticate your dog, or try new recipes. It is all there, just make a selection of the subjects and people of your interest and browse the world. Forget about your morning paper for actualities or even inside stories, these are real time available on the net.

What about journalism then? Is there still need for a professional press? I think there is. More then ever. The world needs trustworthy professionals to check sources, to dive into information, know history and analyse what is happening. Guides in the message spaghetti bowl are more important then ever before. They too are virtual and thus borderless, they make it their lives’ job to help you find your way and to protect democracy. Democracy? Yes, freedom of speech, freedom of religion, the right to live ones life as one wishes without bullies telling people what to do or think. In the end it is all about freedom, whether you seek to follow the freedom fighters or Cesar Milan.

nonfiXe, March 16, 2011

Share this: